

Wij wonen en werken dichtbij Rotterdam, een wereldstad, waar veel te doen en te beleven valt.
We houden een weblog bij, omdat we het leuk vinden op deze manier onze (schoon)zussen in het buitenland, onze overige familie en vrienden op de hoogte te houden van wat ons hier en daar opvalt en wat onze verdere belangstelling (reizen, musea, films, sport, politiek, muziek, natuur) heeft.





Kleurenexplosies in het Haagse Gemeentemuseum. Prachtige schilderijen van de Russische schilder Wassily Kandinsy en zijn expressionistische bondgenoten van der blaue Reiter, een kunstbeweging die werd opgericht in 1911 in Munchen en door het begin van de Eerste Wereldoorlog in 1914 tot een einde kwam. De Russen moesten het land uit en anderen moesten naar het front, waar August Macke en Franz Marc al snel sneuvelden.
Kandinsky wordt beschouwd als de eerste abstracte schilder, hoewel er in zijn werk ook geometrische vormen voorkomen en verwijzingen naar mensen en dieren (zoals de drie ruiters die vol vuur en enthousiasme de vernieuwende toekomst tegemoet snellen - het schilderij dat beschouwd wordt als het startpunt van der blaue Reiter).Kandinsky liet zich bij het schilderen soms inspireren door de muziek van Schonberg. Als hij die hoorde, zag hij kleuren.
Behalve de eigen nieuwe vormen zien we de invloed terug van de kleuren bij Matisse en Van Gogh, deze laatste is zeer aanwezig in een schilderij van de vriendin van Kandinsky, Gabriëlle Munter. Ze schilderde een kamer van haar villa, het zogenaamde Russenhuis (in dit huis verstopte ze tijdens de Tweede Wereldoorlog vele Blaue Reiterschilderijen, voor de nazi's behorend tot de Entartete Kunst)
Een topexpositie met verder werk van Campendonk, Paul Klee en Alexey Jawlensky
Mijn persoonlijke Kandinskyfavoriet hangt er overigens niet. Dat is het schilderij waardoor ik hem leerde kennen, zittend op zijn paard, in galop weg van de slechte kritieken. Die kleuren, vormen en bewegingen zijn te zien in "ons eigen" Boijmans.
geen reacties (reageer)
In het Stedelijk Museum Schiedam is nu een overzichtstentoonstelling van het werk van Alex van Warmerdam. Filmfragmenten, daarbij behorende schetsen en affiches, beelden van theatervoorstellingen met de Mexicaanse Hond, schilderijen en bijzonder grappige gouaches die hij in 2000 en 2001 in de NRC publiceerde. De moeite waard.
Verder werk van Lucassen (de badkamer). En uiteraard is er ruimte voor felgekleurde Cobraparadepaardjes uit de vaste Schiedamse collectie: Karel Appel (oerbeest) en Corneille (scene de la vie Mexicane).
Aan het eind van de zondagmiddag leidt Bas ons rond bij O.M.A en showt Marieke de 3D echofoto's, die ze vrijdagavond heeft laten maken en hun nieuwe fotocamera, een Canon spiegelreflex. De kleine staat er straks vast goed op.
geen reacties (reageer)
Eindelijk, sneeuwklokjes in de middagzon.
's Avonds naar een feestje bij M&M. Michel 33 jaar en Marieke 24 weken zwanger.
geen reacties (reageer)
Vrijdagavond is de damesleesclub (Adrie, Anneke, Evelien, Truus en Henny) weer 's bijeen. Eerst samen eten en daarna komt onder het mom van een boekbespreking van alles en nog wat aan bod.
Het boek: Veronika besluit te sterven van Paulo Coelho. Na een mislukte zelfmoordpoging houdt een psychiater Veronika voor, dat haar hart zo beschadigd is, dat ze nog maar 8 dagen te leven heeft. In die dagen komt ze erachter, dat er nog veel moois en zinvols is voor haar. Ze krijgt hierdoor de kracht terug om te durven leven.
In 2009 werd de NS - Publieksprijs toegekend aan Herman Koch voor Het Diner. Inderdaad, een ideaal boek om in de trein of in het vliegtuig te lezen. Een onderhoudend verhaal, o.a. over een politicus met andere zorgen dan de meeste politici in Nederland de afgelopen weken (wat een treurige circusvoorstellingen rond de verkiezingen zagen we op de buis). En over een ander soort keuzes. Overigens ben ik geen liefhebber van de stijl van Koch. het leest een beetje slap, een verrassend mooie zin of originele beeldspraak kom ik bij hem niet tegen.
geen reacties (reageer)
Tijdens ons verblijf in Engeland gaan lief en leed op allerlei fronten in Nederland door.
1 - In december waren we eerst wat ongerust. Waarom had Bas zijn vliegtuig uit Hongkong gemist? De aanleiding heette Naomy.
Tijdens het Chinese Nieuwjaar heeft ze vakantie en is ze naar Nederland/ Bas gevlogen. Vorige week een eerste ontmoeting. Bas en Naomy brachten ons naar het station, konden gelijk een week onze auto lenen om in Nederland rond te toeren en naar Parijs (Bas zijn favoriete stad) te rijden. Vrijdagavond kwamen ze de auto terugbrengen. Bas had Marieke en Michel een sms'je gestuurd om ook langs te komen. Ondanks taalverschillen en lichamelijke ongemakken (zie onder) zien we 4 gelukkige, vrolijke, jonge mensen in huis. Rijker kun je je als ouders niet voelen.
Zaterdag brengen we wat gevonden voorwerpen langs en stuiten bij Bas op een zeldzaam verschijnsel. Zijn keuken is serieus in gebruik. En we moeten proeven.... hot pot. Lief om te zien dat er met zorg en liefde gekookt is, Naomy, je maakt van onze zoon een lucky boy! Zondag vliegt ze terug naar Xi'an, hopelijk zien we haar vlug terug.
2 - Michel is in december tijdens een zaalvoetbalwedstrijd ongelukkig op zijn pols gevalllen. Vorige week pas bleek dat er een breuk was en moest hij alsnog in het gips. Groen gips, hij heet nu eenmaal Groenendijk.
Marieke d'r zwangerschapsbuikje wordt nu echt zichtbaar. Alles gaat prima, op een stevige verkoudheid na, maar die staat daar los van.
3 - Woensdag jl. werden Jerry en Monique opa en oma van Faith, dochter van Gerald en Roxanne. Femke is een supertrotse tante.
4 -De gouden medaille van Kramer op de 5 km hebben we voor ons vertrek nog gezien. Daarna goud voor Tuitert , Wust en Sauerbreij. Maar na terugkomst lees ik vooral (grappen) over de foute baanwissel van Kramer. Zijn die grappen typisch Nederlands?
5 - Het kabinet is gevallen. Moeten we daar over treuren of juist blij om zijn? Wat mij betreft de komende jaren graag minder moralisme van bovenaf.
Allemaal leuke berichten, behalve de 'groene arm' dan.
Zal proberen deze week ook nog wat foto's van jullie bezoek op het weblog te zetten, ik loop nu eenmaal altijd wel een paar weken achter.
Woensdagmorgen, regenachtige Tower Bridge en London Bridge. In de gewelven van de laatste brug, op de zuidoever, bezoeken we de London Bridge Experience. In een uur spelen verschillende acteurs fragmenten uit de geschiedenis van de Engelse hoofdstad. In lage, donkere, soms mistige, dan weer stinkende ruimtes. Een onderhoudende manier om geschiedenisverhalen te verbeelden. Met de nodige wrede aspecten, als onthoofden en dumpen van lijken in de Theems.
Na dat uur dalen we verder en wreder (...) af. Na de historie is de hysterie aan de beurt. Dat was nou jammer, wansmaakwoensdagactiviteit van de onderste plank. Gepiep, gekrijs, gesis, een ronkende kettingzaag. Gatver, zelfs in het ondergrondse pikkedonker zeer doorzichtige flauwekul.
Woensdagmiddag : Aan dezelfde zuidoever staat Tate Modern. Een vroegere electriciteitscentrale omgebouwd tot tempel van de moderne kunst. Veel moois en ook veel spannends. (als de docent op de cursus Moderne Kunst het woord spannend gebruikte, volgde er steevast in mijn ogen onbegrijpelijk gekledder). Mooi: Picasso, Kirchner, Warhol. Verrassing voor mij: Beuys, daar heb ik niet zo veel mee, maar het beeld van een roestend Volkswagenbusje met daarachter een aantal identieke sleetjes, waarop steeds een opgerolde deken, een lamp en een potje vet vond ik een indrukwekkende verwijzing naar zijn eigen ongeluk als piloot in WO II.
We voelen voorzichtig de lente naderen, slenterend langs de Theems aan beide zijden tot aan de Waterloo Bridge, daar weer de stad in. Covert Garden (ijkpunten: klassieke muziek met een glimlach beneden en de pub met het terras boven), Leicester Square, Trafalgar Square. Nog een beetje tijd en een spatje energie voor een klein stukje National Gallery. Impressionisten, Van Gogh en Klimt.
Terug naar Paddington toch maar met de metro vanwege zware voeten. Fantastische stad!
In de mooiste pub van Exeter, the Imperial, hoog boven het treinstation St. David's, afscheidsmaal met Conny en Alan.
Donderdag vliegen we terug naar Schiphol.
Conny, Alan, Emma en Toby: Bedankt voor de gastvrijheid en de gezelligheid, we hebben een heerlijke week gehad!
krijg al weer zin om naar londen te gaan...(een weekend zit in de planning). Gezellig zo`n weekje!
Op de hoek van Oxford Street en Tottenham Court Road is het Dominiontheater. Daar draait de musical We will rock you. Mooi theater, rood pluche, houten lambrizering, goed zicht op het podium. Streng personeel, dat nauwlettend toeziet op illegaal fotograferen (ruim voor het begin van de voorstelling iets minder).
Een dun SF - verhaaltje over de strijd tussen de GaGa's en de Bohemians, een zoektocht naar muziek van vroeger eeuwen, toen er nog muziekinstrumenten waren, als opvulling tussen vele Queennummers. Een visueel en muzikaal spektakel. Volgend seizoen draait de Nederlandse versie in Utrecht.
Na bijna 3 uur zitten lopen we naar ons hotel in de buurt van de Tower, langs de verlichte St. Paul's.
geen reacties (reageer)
Aan het begin van de maandagmiddag komen we met de trein op Paddington aan. Hoewel het regent, gaan we met zijn vieren lopend de stad in. Voor ons de beste manier om van een stad te genieten. Het wordt een bliksembezoek van anderhalve dag, waarin we flitsen langs musea, theaters, pubs en het straatleven in een wereldstad. Precies de elementen, die Londen tot een van onze favoriete steden maken.
Langs Hyde Park, de winkels van Oxford Street tot Tottenham Court Road. Niet ver daarvandaan is het British Museum. Daarvoor nemen we uren de tijd. Assyrische tempels, Griekse beelden, Egyptische farao's en sarcofagen, de steen van Rosetta enz. enz. Wat een geweldige collectie is hier bij elkaar verzameld (gejat?)!
geen reacties (reageer)
Happy Birthday, Conny!!!
De middag is voor het centum van Exeter, de kathedraal en de winkelstraten rondom.
De rest van de dag in huiselijke sfeer: cadeautjes uitpakken, een spel spelen - Kolonisten van Catan - kijken naar de 3 woestijnratten in hun pas opgeleverde nieuwe "drieverdiepingenwoning" (architect en uitvoerder: Alan Jones).
geen reacties (reageer)
Bij St. Austell in Cornwall werd tot ongeveer 10 jaar geleden speciale witte klei uitgegraven voor de plaatselijke porseleinfabriek. Toen die de poorten sloot, werd de diepe kuil omgebouwd tot een fraaie botanische tuin met 2 kassen, gevormd door een aantal gigantische bollen. In de ene kas is een - uiteraard zeer vochtig - tropisch regenwoud nagebootst, in de andere een gebied met een droog mediterraan klimaat. Tezamen vormen ze het zeer boeiende Eden Project
geen reacties (reageer)

