23-10-2009 15:05

Ik verhuis!!

Ik ben een paar jaar later dan 'de rest', maar ook ik hou het voor gezien bij BNN en verhuis mijn weblog. Omdat, ja, om van alles. Omdat ik BNN wel een beetje gezien heb en ook mijn lidmaatschap opgezegd heb. Omdat ik ergens anders wel bijschriften bij foto's kan zetten. Omdat er daar meer vrijheid is over het algemeen. Ik zal ongetwijfeld nog even moeten wennen, maar in dit geval is verandering verbetering denk ik. Dus kom gezellig kijken op mijn wolkje. Wees welkom.

geen reacties (reageer)

22-10-2009 21:47

Waar een vrouw blij van wordt

De pyjamaweek dreigde even een pyjamamaand te worden, aangezien mijn studie nog steeds stil ligt. De dagen worden opgevuld met werken, bandjes kijken, etentjes en meer leuke dingen. Zo was ik gisteren een dagje in Den Haag/Scheveningen met A. We hadden het beachvolleybalseizoen niet goed kunnen afsluiten doordat de avond al vol gepland was. Dus gisteren was het tijd om dat in te halen met een middagje schoenen shoppen, een strandwandeling en een lekker etentje.

Aangezien het shoppen gisteren niet geslaagd was, ging ik vandaag verder. Hét paar schoenen vond ik gisteren al wel, maar was er niet meer in mijn maat. Ik heb altijd een erg duidelijk beeld in mijn hoofd van de schoenen die ik wil, dus als ik die al vind, moet ik ze ook hebben. Vanmiddag liep ik heel Utrecht af. Ik kwam weliswaar uit de stad terug met een tas kleding, maar niet met schoenen. Sommige winkels zitten nou eenmaal niet in het centrum. Na even te Google’n stapte ik weer op de fiets. Binnen een half uur was ik terug met hét (laatste) paar schoenen. Waar een vrouw blij van wordt. Krijgen wat ze wil. Schoenen. Shoppen.

weergeven in nieuw venster

geen reacties (reageer)

14-10-2009 12:09

Sprookjeswereld

De kaartjes hadden we, dankzij Zus en Zwager, al een tijd in huis. Het plan was er ook al lang. Het lef/de mogelijkheid om vooruit te plannen en de tijd niet. Eigenlijk alleen maar goed, want nu hadden we er ook echt heel veel zin in. Gisteren gingen we eindelijk naar de Efteling. Met prachtig weer en weinig bezoekers bleken we een ideale dag uitgekozen te hebben. We haalden herinneringen op bij de oude attracties en werden verrast door de nieuwe. Na een hele dag kwamen we doodmoe, maar heel voldaan thuis.

En vandaag.. Vandaag wil ik heel graag terug naar de sprookjeswereld waar ik me gisteren in bevond. Het mysterie rond de apparatuur duurt al een maand voort en ik begin de hoop al bijna op te geven.

(De foto is van internet geplukt. Ik ben er wel een paar gemaakt, maar die staan nog op.. jawel, een rolletje)

weergeven in nieuw venster

geen reacties (reageer)

11-10-2009 13:59

Pyjama week

Vorige week spendeerde ik veel tijd aan het werkend krijgen van een apparaat. Deze week besloot ik dat niet meer te doen. Aangezien het niet mijn taak is, het niet lukt en ik betere dingen te doen heb. Ik kom wel weer in actie als het opgelost is. Afgelopen week hield ik dus een pyjama week. Natuurlijk kleedde ik me wel aan voor mijn training, etentjes met vriendinnen, werk, een borrel en een bandje kijken, nog een keer werken en af en toe boodschappen doen. Verder hing ik thuis een beetje rond en deed ik vooral geen nuttige dingen als schoonmaken en administratie. Gisteren kreeg ik een mailtje dat het allemaal weer werkt, dus morgen ga ik weer aan de slag. Met een beetje gebrek aan vertrouwen eerlijk gezegd. Ik zal wel zien.

geen reacties (reageer)

29-09-2009 15:45

Nou...? (vervolg)

Ja, misschien wel, misschien niet, maar dan moet ik natuurlijk niet te laat op blijven… Het nadeel van om half 12 pas thuis zijn van je training. Aangezien ik me na een training altijd vrij actief voel, heeft meteen mijn bed in gaan geen zin. Toch zal ik nog wat harder moeten proberen rustig aan te doen. Het lijkt er op dat ik nog steeds tien uur slaap per nacht nodig heb. Met het vooruitzicht dat ik morgen om 8 uur op de universiteit moet zijn, betekend dat voor vanavond een bedtijd van 20 uur. Niet haalbaar en al helemaal niet rock ’n’ roll, maar ik zal toch maar proberen binnen twee uur daarna onder de wol te kruipen. Gelukkig heb ik een goede reden om zo vroeg op te moeten; voor het eerst in drie weken kan ik weer een experiment starten. Middelbare school flashback: jeej, proefjes doen!!

* Leuke website, als ik nog oppaskindjes had...

geen reacties (reageer)

27-09-2009 20:55

Zou het dit keer dan echt...?

Gisteren speelde ik mijn eerste competitiewedstrijd van het seizoen (een goede 2-2) en vandaag besloot ik van het goede weer te genieten op mijn skeelers. Een sportief weekend. Ik merk dat ik me fitter voel dan ik de afgelopen ruim drie kwart jaar gedaan heb. Dat voelt goed! Ik ben nog steeds heel erg moe aan het eind van een dag, maar ik voel me niet meer slap en ziekjes. Ik durf het bijna niet te denken, maar... zou het dan echt bijna over zijn?

geen reacties (reageer)

17-09-2009 17:40

(Pick-me-)ups en downs

Mislukkingen, vertragingen, communicatiestoornissen. Allemaal dingen die frustraties opleveren. Een deel wordt steeds makkelijker te accepteren, omdat ‘het er nou eenmaal bij hoort’. Van een ander deel sta ik nog steeds verbaasd. Gelukkig is de verstandhouding met mijn begeleider sinds Het Gesprek een heel stuk beter, waardoor mijn hart luchten of een simpel gesprek met hem me al een stuk beter doet voelen. Mijn productiviteit valt nog steeds tegen, maar er begint verbetering in te komen. Groot goed nieuws is dat de eerste resultaten waar we écht wat aan hebben binnen zijn. Bovendien is mijn onderzoeksvoorstel officieel goedgekeurd. Er is wel degelijk licht aan de horizon. Mijn begeleider stuurde me het onderstaande plaatje als pick-me-up wanneer ik het weer eens niet zie zitten. Ik denk er nog vaak naar te moeten kijken, maar het resultaat zal alles waard zijn. Wacht maar af. Letterlijk. Want het duurt nog wel even…

weergeven in nieuw venster

geen reacties (reageer)

10-09-2009 14:12

Wanted: zen

Dinsdag had ik met Zus afgesproken op een terrasje. Om te eten, vakantiefoto’s te kijken en bij te praten. Naast de vakantieverhalen ging het gesprek grotendeels over concentratie, communicatie en frustraties in de werkomgeving en hoe daar mee om te gaan. Over rustig blijven, je niet uit te tent te laten lokken, eerlijk maar niet kwetsend zijn. Een goed en leerzaam gesprek. Ik nam mezelf voor om opener te zijn over mijn mening en gevoel bij dingen en dit zorgvuldig te verwoorden. Gisteren bracht ik dit meteen in de praktijk en voelde ik dat dit de samenwerking niet zal verbeteren. Mijn mening is sterker dan die van de ander. Toch zet ik het voort. Ik probeer duidelijke afspraken te maken, zodat de samenwerking juist zal verbeteren, volgens mij.

En vandaag valt het allemaal in duigen. Voor de zoveelste keer moet ik mijn/het plan maar aanpassen, omdat ik geen 1,5 uur reistijd en een kind heb. Terwijl mijn/het plan er al was en we er allemaal van af wisten en dus rekening mee konden houden. Moet ik daar een gesprek over voeren wanneer ik eigenlijk geen tijd heb. En laat ik me dusdanig frustreren dat ik fouten maak en twee datapunten mis. *Vloek*.

Ik erger me aan de anderen, maar ben boos op mezelf dat ik me er zo door laat frustreren en afleiden. In het kader van de openheid ga ik er zo met mijn begeleider over praten. In het kader van het zorgvuldig verwoorden besloot ik eerst dit logje te typen, om mijn ergste frustratie al uit mijn systeem te hebben.

weergeven in nieuw venster

geen reacties (reageer)

07-09-2009 17:47

Afstuderen vs. scriptie

Bij het afstuderen van het HBO was mijn verslag af, op tijd. Uit verveling heb ik de laatste weken besteed aan het assisteren van de administratief medewerkers van het bedrijf. Stress? Wie? Waar? Ik niet!

Dat is nu wel even anders. Maanden geleden begon het stressen al. Ik zou mijn deadline nooit halen. Een deadline die overigens gezet is door mezelf en de vakken die ik nog ga volgen. Niet door een docent of regel. Met enige moeite heb ik dit een maand geleden maar gewoon geaccepteerd. Dat ik dan een werkweek op de uni krijg van officieel 80 uur, daar deal ik op dat moment wel mee. Of niet. De stress van de afgelopen tijd zorgde voor wat prikkelbaarheid. Alle dingen die tegen zaten zorgde voor de neiging tot recalcitrant gedrag. Maar ook als ik me gewoon netjes gedroeg kwamen er wat probleempjes op mijn pad. Want moet ik mijn medestudent nou laten leren, wat betekent dat ik zelf nog meer vertraag, of moet ik al het werk doen? Vorige week slingerde ik dit in vagere termen en netjes taalgebruik over de mail. Vrijdag sprak ik er, zonder vage termen over met mijn begeleider. Hij vertelde dat sommige opmerkingen (recalcitrantie maakt mij cynisch) niet helemaal goed waren gevallen en ik maakte duidelijk dat sommige dingen echt anders moesten omdat ik flink de weg kwijt aan het raken was. De lucht is geklaard en ik heb weer motivatie. En stiekem ook nog wel een beetje stress.

weergeven in nieuw venster

geen reacties (reageer)