01-09-2010 01:51

Hunkering...?

Een periode van voortdurende twijfel, onmogelijke keuzes, frustrerende onmacht, onvervuld verlangen, wederzijdse tekortkoming en onvermijdelijk verdriet, gevangen in één enkel muzieknummer. De weblogheld zoekt naarstig naar de woorden die zijn huidige gemoedstoestand het dichtst benaderen, maar volstaat vooralsnog met de (song)tekst die akelig dicht in de buurt komt...

The Longing (wensen, verlangen, lust, zucht, begeren, smachten, hunkeren).

The Longing is a pain

A heavy pressure on my chest

It rarely leaves

My day becomes a quest

To try not to think about her

And all that she brings

Forget about her magic

All the beautiful things

Surely there are other things to life

But I can't think of one single thing

That matters more than just to see her

Just to see her

Her smile, her touch

Her smell, her laugh

The longing is a friend

A way to stay close

I feel like she's here

And feel like she knows

That when I say I would die for her

It's not just words, I really would

And to make the world a safer place for here

Well I believe I really could

Sure there are other things to life

But I can't think of one single thing

That matters more than just to see her,

To see her

Her tears, her sorrow

Her faults, her doubts

I love them all

weergeven in nieuw venster

2 Reacties (reageer)

19-08-2010 18:14

Obsessie...

Sommige idiote, zeg maar gerust onbewust dwangmatige eigenschappen veranderen nooit en blijven je het ganse leven vergezellen. Eén van deze markante afwijkingen vangt reeds aan zodra ik de buitendeur achter mij sluit: ik moet en zal zowel te voet als op de fiets niet ingehaald worden...

Reeds als puber transformeerde ik, eenmaal op de simpele damesfiets gezeten, razendsnel tot een (licht) gewichtige bundeling van onrust. Iedere rit door de Amsterdamse stad, naar de voetbaltraining of richting de school voor volwassenen in Oud-West, was een heuse race tegen zowel de klok als tegen alle overige weggebruikers (inclusief de tram). Om de monotonie te doorbreken sprak ik, al voor ik mijn voeten op de (versnellingen ontberende) pedalen had geplaatst, mijn niet te onderschatten verbeelding aan.

Na de verkeerssituatie voor onze deur in Amsterdam-West goed te hebben ingeschat (bijvoorbeeld geen fanatieke postbodes die al op kruissnelheid waren in de buurt), sprong ik met mijn compacte rugzak vol boeken of voetbalschoenen op mijn stalen ros, bereikte na een eerste sprint met een behoorlijk tempo de hoek van onze straat en sjeesde vervolgens met de denkbeeldige duivel op mijn hielen door de stad. Ik beschouwde iedere willekeurige rit (gemiddeld circa tien kilometer) als de finale van een Tour de France-etappe en besefte maar al te goed dat het onderweg de kunst was om naast de fantasie vooral de concentratie vast te houden. Om de snelheid, het ritme en de cadans te behouden was remmen immers geen optie, stoplichten waren tijdens deze dagelijks terugkerende, heroïsche krachtmeting een volledig overbodige aanwezigheid, de vervaarlijke groefrails van de verschillende tramlijnen dienden even vakkundig als beheerst te worden geslecht en uiteraard doemde er vanuit iedere (zij)straat, elke dode verkeershoek, het adem ontnemende gevaar van de al even fanatieke achtervolger. In wielerjargon zou ik deze stadsetappes achteraf nog het best kunnen omschrijven als dagelijks terugkerende prologen. Naast het beroep op het zesde zintuig om met de onnavolgbare snelheden de overige weggebruikers te omzeilen en de nimmer ontberende alertheid op potentiële 'inhalers' te behouden, stond het tot in de kleinste vezel gespannen vizier immer op de weerloze fietsers voor mij gericht. Ieder wezen op twee wielen (ook de nietsvermoedende bejaarden moesten er aan geloven) zag ik als een uit het imaginaire peloton ontsnapte renner die niet alleen door mij persoonlijk teruggehaald moest worden, maar ook direct met extra volle snelheid moest worden gepasseerd én tegelijk gedegradeerd. Het ontmoedigen van de concurrentie diende snel en zonder genade te worden uitgevoerd...

In het gedurende de rit constant veranderende verkeerslandschap sprintte ik zo, arrogant de elementen trotserend, naar de plek van bestemming. Ik herinner mij nu zoveel jaren later nog wel enkele fikse tweestrijden met al even fanatieke stadsracers, maar ik kan, zonder nu direct hoogdravend te willen klinken, mij geen enkele nederlaag (lees: openbare vernedering) voor de geest halen. Na kortstondig van de onverzadigbare roes van de solo-finish te hebben genoten, was er slechts één nadeel: ondanks de ultieme staat van afgetraindheid, gutste het zweet nadien uit alle denkbare poriën, volgde ik met klamme kleren en natte lange haarlokken de eerste schooluren en begrijp ik nu ook, met hernieuwd inzicht, waarom al die leuke meisjes destijds niet naast mij wilden zitten...

weergeven in nieuw venster

7 Reacties (reageer)

12-08-2010 13:47

Inval...!

Het was weer eens feest op het zo rustieke bungalow-parkje Buitenborgh te Vinkeveen. Toen ik in de nacht van woensdag op donderdag terug kwam van een uitje in Noordwijk, viel het al direct op dat bij de Zuidelijke ingang van het park allebei de slagbomen open stonden. Het park heeft twee van dergelijke ingangen die bovendien 24 uur lang door beveiligingscamera's worden geobserveerd. Een derde in/uitgang gaat over het water en leidt rechtstreeks naar de Vinkeveense Plassen. Een 's avonds/'s nachts eveneens afgesloten bruggetje staat er borg voor dat de vele exorbitante vaartuigen niet al te eenvoudig worden gestolen. Mijn primaire vermoeden werd nog geen halve etmaal later bevestigd...

Op het mede door wijlen Willem Endstra ontwikkelde terrein staan 220 eenvoudige huisjes die gemiddeld ongeveer driehonderdduizend euro moeten opbrengen. Maar de gemakkelijke bereikbaarheid, de idyllische ligging en de eenvoudige wijze om de vrijstaande percelen op anonieme wijze te huren, genereren ook een schaduwzijde. Naast de diverse pensionado's en jonge, handige ondernemers, oefenen de recreatiewoningen namelijk al jarenlang een welhaast onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op de diverse binnen- en buitenlandse criminelen... Hoewel de aanwezigheid van buitenlandse nummerborden, zeker sinds er extra camera's op het park hangen, danig geslonken is, blijft het kat-en-muis-spel tussen politiemacht en louche figuren onverbiddelijk doorgaan. Zo zijn er huisjes die als zogenaamde criminele opslagplaats dienen, als hoerenverblijf bekend staan of die louter en alleen gebruikt worden om er heuse hennepplantages in te laten gedijen. Vorige maand werden tijdens één enkele actie vier van deze plantages ontmanteld.

Ondertussen wordt er, onder het motto 'baas-boven-baas', niet op een euro meer of minder gekeken om de buurman in luxe te overtreffen. De verschillende wagenparken zijn indrukwekkend, sommige praaltuinen doen hun uiterste best om (weliswaar in miniatuur) die van William Hearst te evenaren en het aantal peperdure sloepen, Riva's en speedboten met dubbele buitenboord-motoren van tenminste tweehonderd PK per stuk, zijn amper te tellen.

Gisterenmiddag (ik dacht altijd dat dit soort acties 's ochtends vroeg plaatsvonden) waren het niet de semtex-knallen (zie: http://weblogs.bnn.nl/gieling/20060427 ) waar ik plotseling recht overeind van stond, maar het overweldigende geluid van een slechts op zo'n vijftig meter boven de grond zwevende politiehelikopter. Naast de aanwezigheid van deze agressieve wentelwiek zag ik gelijktijdig een verdekt opgestelde fotograaf in een bootje tegenover mijn huisje zitten. Heel even vroeg ik (behoorlijk geïntimideerd door het helse lawaai) mij af of het niet een beetje overdreven was dat de politie/justitie zo'n massale actie op touw moesten zetten vanwege een nog niet betaald verkeersdelict van de weblogheld, maar de aandacht bleek al snel voor twee andere, belendende huisjes te gelden...

Een klein legertje van gemaskerde mannen doorzocht twee stulpjes. Dit keer, in tegenstelling tot een vorige 'overval', werd er geen gebruik gemaakt van kikvorsmannen. Op het eerste oog hebben de gezagsmannen daar niet gevonden wat zij wilden vinden. Ik zag een negroïde vrouw bij één van de huisjes staan, maar verder waren er geen bijzondere ontwikkelingen te bespeuren. Ongetwijfeld zal de Vereniging van Eigenaren binnenkort in een driemaandelijks te verschijnen schriftelijk overzicht deze laatste wildwest-actie toelichten. Tot dat moment blijven wij, simpele zielen, naarstig gissen, observeren en fantaseren en hebben wij beslist geen televisie nodig om, in dit nimmer saaie bungalowdorpje, de wereld van de misdaad op de voet te volgen.

weergeven in nieuw venster

weergeven in nieuw venster

2 Reacties (reageer)

05-08-2010 12:53

Verloren jaren

Hoewel ik zelden tot nooit enig gevoel van verbinding met mijn generatiegenoten heb gevoeld; de structurele tegenstrijdigheid voorzag enerzijds in een voorkeur om mij met oudere, wijze mensen te omringen en anderzijds trachtte ik meer dan eens om de gedeeltelijk overgeslagen jaren van de puberteit te compenseren door nooit echt volwassen te willen worden en in een eigen cocon van de verbeelding te blijven steken, ondervond ik de afgelopen week toch tot twee keer aan toe dusdanig de confrontatie met het echte leven, dat ik wel gedwongen was om (voor even) de werkelijkheid onder ogen te zien...

Vorige week speelde ik nabij de Jaap Edenbaan in Amsterdam-Oost het kwalitatief gedevalueerde, doch vermaarde positiespel met o.a. Sjaak Swart en Frank Verlaat. Toen ik Sjaak na een uurtje vroeg wie die voor mij onbekende jongen van een jaar of negentien was, antwoordde hij dat dat de zoon van Stanley Brouwer was. Stanley (bijnaam: Brutus) komt uit hetzelfde bouwjaar als ik en was altijd een forse, vooral stoere verdediger. Ik fronste spontaan mijn wenkbrauwen en vroeg mij, half tegen mezelf en half tegen de naast mij opgestelde Freek de Jonge, in alle oprechtheid af, wat ikzelf nou eigenlijk in al die jaren heb uitgevoerd...?!

Afgelopen dinsdag speelde ik op het mulle strandzand (eigenlijk onmogelijk met mijn knieën) van IJmuiden een wedstrijdje met oud-Ajax. Het alleraardigste van deze, door Jack Spijkerman becommentarieerde avond, was het spelen en het weerzien met mijn oude ploeggenoot Frank de Boer. Tussen de bedrijven door liet Frank mij op zijn Iphone de foto's van zijn drie mooie (puber)dochters zien en meldde tevens dat de dochter (mijn generatiegenoten grossieren in het verwekken van dochters!) van een andere oude teammaat, Richard Witschge, reeds met het halen van haar rijbewijs bezig was...

Nu, liggend met mijn wielerboeken en de computer op de bank, wachtend op de volgende voetbaltraining en in alle rust analyserend, begin ik langzaam maar zeker te beseffen dat ik er tot de dag van vandaag eigenlijk maar een eind op weg heb geleefd. Een leven zonder enige vastigheid, basis of structuur, maar bovenal met een gebrek aan keuzes. Het was in al die jaren zeker niet saai, maar ik was misschien wel een tikje te egocentrisch. De sport (vaak tegen beter in...) stond centraal en ondanks dat deze hobby/dit beroep mij dikwijls teleur stelde, moest al het andere daarvoor wijken. Mijn extreem onevenwichtige relaties kwamen bijvoorbeeld pas op de derde plaats. Hoewel het sporten (thans meer dan ooit) onverminderd doorgaat en ik sociaal nog immer een alternatief (in mijn leven gaat niets zoals het moet gaan) figuur ben, beginnen de zogenaamde 'verloren jaren' zich langzaam maar zeker wel te wreken.

Ondanks dat ik nu alweer bijna 41 jaar ben, vermijd ik met sierlijke, doch tevens geforceerde passeerbewegingen de keuzes waar het in een leven werkelijk om draait. Telkens als ik denk dat ik (eindelijk) de juiste richting volg, doemt er een ambivalentie op die mij toch weer doet twijfelen. Het is de remmende tegenstrijdigheid waardoor alles (op de sport na...) halfbakken wordt aangegaan. Toch zal ik, zeker nu de tijd werkelijk begint te dringen, wel degelijk de nodige knopen moeten doorhakken. Zowel eerlijk zijn naar mezelf als naar de mensen om mij heen. Voor even het egocentrische laten varen en eindelijk onvoorwaardelijk voor het juiste gevoel kiezen om, de onrust voorbij, ten langen leste iets dat op stabiliteit lijkt te bereiken...

weergeven in nieuw venster

5 Reacties (reageer)

30-07-2010 10:59

Focus

Natuurlijk wordt mij, als actief deelnemer van het luizenleven, nog regelmatig een zekere gemakzucht dan wel luiheid verweten. Maar ik ben nog steeds van mening dat je op een willekeurige dag beter één uur goed geconcentreerd met iets bezig kunt zijn, dan dat je zogenaamd geheel conform de regels van negen tot vijf druk bent met niets. Gemiddeld ben ik op een dag dan ook één uur bezig met het bellen van mensen die deel uitmaken van een select uitgekozen netwerk. Verder val ik niemand lastig, vul ik de resterende tijd met alle mogelijke creatieve en sportieve uitspattingen en leef ik (in het land waar ik woon) met de zorgeloze mentaliteit van een slimme Chinees: ik vraag niets en ik betaal niets.

Edoch, zodra er iets op mijn weg komt dat werkelijk mijn interesse wekt en er zowaar een uitdaging lonkt, dan is er ook gelijk geen rem meer en moet alles wijken om het (hoogste) doel te bereiken.

Zoals de zeldzame vaste volgers hier inmiddels weten, geldt dit heden voor de wielersport. Hoewel de aantrekkelijke huisgenote hier meer dan eens haar wenkbrauwen fronst en mijn goedbedoelde ambities met de nodige hoon begeleidt, staat (bijna) alles in het teken van de doorgeslagen hobby. Op een fietsdag (iedere droge dag dat ik niet voetbal én geen blaren op m'n kont heb) volg ik, met groots gevoel voor detail en ritueel, een stringent schema. De uren, zelfs de avond voor het rijden bedrijf ik geen seks en ga ik geheel tegen mijn ritme in nog voor half 1 's nachts onder de lakens. Ik sta op met een glas Enervit G Sport dorstlesser en vul daar ook gelijk mijn bidon mee en tegen het onstuitbare verval van mijn krakende (knie)gewrichten neem ik tabletten calcium/magnesium en multivitaminen. Verder verorber ik een onvermijdelijke mueslireep en vijf sneetjes wit brood met bloemenhoning om een gezonde basis in mijn maag te hebben.

Om de (overige) stramme spieren alvast een eindje op weg te helpen, werk ik een reeks (circa driehonderd) armspier- en buikspieroefeningen af, daarna frequenteer ik het toilet om de overbodige belasting te lozen, smeer ik (om pijnlijke wrijvingen te voorkomen) de liezen met een zalfje in en hijs ik mezelf in het strakke wielerpak van Boretti. Het bijpompen van de banden is een terugkerende bezigheid en, afhankelijk van de vertrekplaats (eerst met de auto of niet), verplaats ik de fiets met of zonder voorwiel naar buiten. Voor ik de deur achter mij dicht sluit vul ik eerst nog de handige rugzak van mijn wielershirt met wat geld voor een drankje onderweg, een speciale muesli-reep (PowerBar) en soms een banaan. Zodra je op de fiets immers merkt dat je honger (en/of dorst) hebt, is het meestal al te laat en word je, alle aspiraties ten spijt, door een plotseling gebrek aan energie geklopt. Nadat ik mijn Ray Charles-zonnebril (een must als je onderweg geen zelfmoordvliegjes in de ogen wil krijgen) heb opgezet en de reset-knop van de kilometerteller heb ingedrukt kan de rit dan eindelijk aanvangen...

Naast de stringente voorbereiding, de sportief gedisciplineerde levenswijze, het verleggen van de eigen grenzen en de aparte magie van het rijden in een (klein) peloton, gaat de huidige bevlogenheid zo ver dat ik afgelopen week (na de ultieme sportboek-klassieker De Renner al in mijn jeugdjaren te hebben verslonden) drie van de beste Nederlandse wielerboeken heb aangeschaft: Wilfried de Jong met De man en zijn fiets, oud-renner Peter Winnen met Van Santander naar Santander en ten slotte De kale berg (op en over de Mont Ventoux) van Lex Reurings en Willem Janssen Steenberg. Totaal verschillende boeken maar alle drie geschreven door mensen die eveneens (al langere tijd) besmet zijn geraakt met het niet zelden onbegrepen, soms afbeulende, doch dikwijls meer dan aanstekelijke en bevredigende wielervirus.

Ik houd u lezenderwijs op de hoogte...

weergeven in nieuw venster

weergeven in nieuw venster

weergeven in nieuw venster

4 Reacties (reageer)

26-07-2010 12:20

Niet het laatste ogenblik...

Lichtelijk verscheurd door paradoxale gedachten tuurt de weblogheld naar het fel verlichte computerscherm. Zodadelijk zal hij zich, als zo vaak tevoren, met ziel en zaligheid in het fanatiek sporten storten. Even geen (negatieve of zorgwekkende) gedachten, maar een poging spelenderwijs de opperste vorm van concentratie en (bal)controle te ervaren. Is het een vlucht? Misschien wel, maar soms is de tijdelijke 'ontsnapping' een eerste stap naar inzicht. Het besef dat zelfs het eigen zelfbeeld niet altijd is zoals het lijkt of zoals het bij andere mensen overkomt. Daar waar de gecompliceerdheid plotseling als een helder geschreven boekwerk met speels gemak wordt ontrafeld, maar tegelijk weer nieuwe, soms pijnlijke complicaties doet opdoemen. Na de sportieve arbeid is er gevoelsmatig weer even zicht op de harmonie, maar tegelijk is er de bezwaarde wetenschap dat dit optimisme slechts een tijdelijke, de realiteit maskerende gemoedstoestand zal zijn.

Een meer dan prachtig gedicht van de Hongaarse dame Beney Zsuzsa bezigt de woorden die ik heden zou willen/kunnen spreken:

Niet het laatste ogenblik

Niet het laatste ogenblik zal moeilijk zijn – de stappen
op het einde van de weg. De eenzaamheid
die wankelt tussen verontschuldiging en het besef
van nooit meer goed te maken zonden.

De eenzaamheid waarin men voelt
omringd te zijn door onzichtbare,
zwevende spoken, hoewel ze weg van hier
in de eindeloze verten blijven kolken.

Nooit heb ik van hen geleerd om te beminnen.
De koude mist van het gebrek omhult me nu als ijs.
Immers, in nachten die ooit vol waren van God

verkende ik alleen de klamme diepten van de aarde.

weergeven in nieuw venster

2 Reacties (reageer)

23-07-2010 20:25

Het wielervirus... (2)

Wat geeft er in dit (niet geheel) willekeurig uitgekozen leven nu de meeste voldoening? Het is voor de ietwat verwende, al zijn hele leven met een overdosis aan vrije tijd kampende en (mede) daardoor zo nu en dan te extravert/extreem levende weblogheld, een telkens terugkerende vraagstelling.

Normaal zou een korte bloemlezing over de essentie van het (nog dikwijls schromelijk onderschatte) kleine geluk afdoende zijn, maar bij nader inzien is er zo langzamerhand toch het besef dat de liefde voor de familie en de vriendin, de onverzadigbare hunkering naar adrenaline, het tot leven brengen van creatieve ideeën/schrijfsels, het genieten van goed/vooral vers eten en de (on)bewust opgezochte trotsering van de schaamte (daarover in een later schrijven meer), weliswaar belangrijk zijn, maar dat het intensief beoefenen van sport mij uiteindelijk toch het ultieme geluksgevoel brengt. Het is nu weer de onuitputtelijke uitdaging van het wielrennen dat de euforie die ontstaat door het vrijkomen van endorfine, optimaal weet te stimuleren en de imaginaire grens tussen sportbeoefening en -verdwazing in recordtijd heeft doen vervagen.

Naarmate het beentempo en de algehele tred van het kleine peloton (Tandje Lager) de afgelopen weken hoger en hoger kwam te liggen, erkende ik ook steeds meer de noodzaak om het materiaal te verbeteren. Na zondagochtenden met snelheidspieken van boven de vijftig kilometer lag ik 's middags, mede door de zwaar rijdende, compleet achterhaalde techniek van mijn fiets, vaak uitgeteld op de bank.

Enkele weken geleden was ik in het Italiaanse plaatsje Treviso al een keer een kijkje gaan nemen in de fietsfabriek van Piranello. Het fietsmerk Piranello levert volgens veel insiders heden de beste, mooiste en meest prestigieuze fietsen. Dit is dan ook terug te vinden in de prijzen. Voor een zogenaamde Dogma 60.1 betaal je meer dan tienduizend euro. Voor veel mannen (met onlosmakelijk gevoel voor trots, ijdelheid en prestige) in ons kleurrijke pelotonnetje vormt dit geen obstakel. Zo heeft gangmaker Bob Brilman ondertussen voor ieder parcours, elke windrichting een andere fiets (en een verschillend merk) en staat het fanatieke, optimaal gesoigneerde duo Sjoerd Tuininga en Marcel Onclin niet voor niets bekend als de gebroeders Piranello.

Het waren ook de gebroeders Piranello die mij in het Noord Hollandse Wormer bij de exclusieve fietszaak Piet de Wit introduceerden. Nadat ik daar (door de even bevlogen als sympathieke Martin Slagt) al mijn maten had laten opmeten, koos ik (door de ruime keuze) na enig wikken en wegen voor een Italiaanse topfiets: de Willier Imperiale. Het ingenieus oppimpen (extra speciale velgen, etc.), de uiteindelijke afstelling en de algehele service sierden overigens het vakmanschap van deze fietsspecialisten.

Om de welhaast amoureuze verwelkoming van de fiets een toepasselijke sfeer mee te geven, kon ik het niet laten om het mierzoete Une Belle Histoire van Michel Fugain hier als muzieknummer toe te voegen...

weergeven in nieuw venster

weergeven in nieuw venster

weergeven in nieuw venster

geen reacties (reageer)

19-07-2010 15:27

Tropenkolder

De weblogheld distantieert zich gedurende deze hitte voorlopig even van het computerscherm...

weergeven in nieuw venster

1 Reactie (reageer)

15-07-2010 23:42

Het wielervirus... (1)

Morgen (vrijdag) is een dergelijke bijzondere dag, dat ik nu al een zelfde opwindend gevoel ervaar zoals ik dat ooit had op de heuglijke avonden voordat ik als kind jarig zou zijn. Normaal gesproken heb ik er meer aardigheid in om te geven dan zelf te krijgen, maar dit keer heb ik toch maar een keer de stoute schoenen aangetrokken en mezelf op een bescheiden cadeau getrakteerd. Het is een ultra-moderne handgemaakte Italiaanse racefiets, de Willier Imperiale, die morgen in volle glorie op mij staat te wachten. Hoe ik uiteindelijk tot deze aanschaf (toch nog een kleine vijfduizend euro) ben gekomen, is een verhaal op zich en zeker de moeite van het lezen waard. Een relaas over verslaving, het praten met de eigen fiets, sportverdwazing, nimmer volwassen geworden kwajongens en het almaar verder verleggen van de eigen grenzen...

Het was al bijna april van dit jaar dat ik via één van mijn weinige vrienden (ik grossier in vage kennissen) in contact kwam met Bob Brilman. Brilman, directeur van Boretti dat bekend staat om de luxe Italiaanse keuken- en inbouwapparatuur, bleek behalve een even autoritaire, beminnelijke als gedistingeerde persoonlijkheid, tevens een meer dan fervente wielerliefhebber te zijn. Tijdens onze tweede ontmoeting in de indrukwekkende showroom van Boretti te Watergang schonk hij uit aller generositeit twee boeken over het wielrennen én een complete wieleroutfit van Boretti. Dit betekende achteraf het subtiele startsein voor het oppakken van een (sluimerende) hobby die ik voordien slechts sporadisch beoefende en die nu langzamerhand is uitgegroeid tot een heuse (sport)verslaving.

Met slechts een trainingsritje van veertig kilometer in de benen nodigde Bob mij na wat mailverkeer uit om een rustig trainingsritje (145 km) mee te fietsen. Het rustige ritje (uiteindelijk een kleine negentig kilometer) bleek al snel een heuse testcase te zijn met gemiddelde snelheden tussen de 35 en 45 kilometer per uur. De weblogheld kraakte en zuchte maar weerde zich kranig, verdiende wat respect van de vooraf nog huiverige groep en fietste, tussen de verschillende reisjes (China) door, nadien mee alsof hij al sinds jaar en dag in dit fanatieke peloton meedraaide...

Een drie keer in de week terugkerend, hilarisch tafereel was de onvermijdelijke botsing tussen de al jarenlang op de meest modieuze en geavanceerde techniek fietsende mannen en de zonderlinge nieuweling die op zijn dertig jaar oude fiets met alle mogelijke wielerwetten spotte. Mijn goede oude Concorde-fiets was in zijn tijd (begin jaren 'tachtig) een even dure (negenduizend gulden) als illustere topfiets, maar hij hoorde volgens mijn collega-renners nu toch echt als een zeldzaam relikwie te worden opgeborgen. Edoch, wars van uiterlijk vertoon, nam ik de cynische opmerkingen voor lief en trapte (soms de naderende uitputting maskerend en zonder een teken van zwakte te tonen) met mijn afgesleten Adidas-zaalvoetbalschoenen in de beugels de pedalen rond. Voor mij nog geen strakke wielrenschoenen in de pedalen met het handige kliksysteem.

Volgens de alom aanwezige kenners in de groep zat ik met mijn lengte op een veel te grote fiets, gaf mijn ietwat roestige ketting een onheilspellend geluid mee, mijn banden waren versleten en moesten door een mysterieus defect aan de beide ventielen. dagelijks opnieuw opgepompt worden, niet zelden ontbrak er een bidon (een oud plastic Extran-flesje), het gescheurde stuurlint bleef door een stukje tape keurig op zijn plaats en als ik (steevast op een veel te zwaar verzet rijdend) moest schakelen, dan bediende ik tot algemeen vermaak nog de ouderwetse buiscommandeurs in plaats van een ultramodern verstellersysteem op het stuur om de broodnodige versnellingen te hanteren...

(Deel twee volgt...)

weergeven in nieuw venster

2 Reacties (reageer)