11-03-2010 21:52

Boekenweek

Geheel in de geest van het huidige boekenweek-thema zal ook ik morgen een dappere poging doen om het boek (of misschien wel de boeken) te benoemen die in mijn jeugd de meeste indruk op mij hebben gemaakt...

weergeven in nieuw venster

geen reacties (reageer)

09-03-2010 21:08

Eendenterreur

Heeft de weblogheld eindelijk de (innerlijke) rust gevonden om aan zijn (veel te) lang aangekondigde tweede boek te gaan schrijven, zijn het nota bene twee extreem assertieve eenden die in een duivels verbond hebben besloten om hem om de haverklap uit zijn even gekoesterde als onontbeerlijke concentratie te halen...

Terwijl de winterkoude buiten zijn laatste stuiptrekkingen vertoont, tracht ik dezer dagen de eerste personages van boek twee tot leven te brengen. Deze week kan ik onder ideale omstandigheden schrijven omdat er relatief weinig wordt gebeld, er geen reisverplichtingen zijn, de geest enigszins tot rust is gekomen, de verhaallijnen reeds langere tijd in mijn hoofd zitten en er bovenal rust is. Mijn lieftallige vriendin ist ins arbeit! Niet dat haar aanwezigheid nou direct een bezwaar is, maar ik heb de idiote eigenschap om mezelf al schrijvend geheel in het verhaal/de personage onder te dompelen. Zonder hoogdravend/uit de hoogte te willen klinken heeft het ietwat weg van de wijze waarop de verschillende Amerikaanse method actors zich inleven in de door hen te spelen filmrollen. Ik zeg er maar meteen bij dat dit geen garantie is dat er straks gelijk vloeiend lopende volzinnen op het scherm verschijnen...

Een voordeel van het leven aan één van de vele vertakkingen van de Vinkeveense Plassen is, behalve de relatieve rust die je zo vlak onder de rook van Amsterdam niet snel verwacht, teven de hereniging met de nog tastbare natuur. Ik schreef hier eerder al over mijn heroïsche redding van de meeuw (het arme beest stierf, nota bene voor mijn huisje, na een fikse aanvaring met een meerkoet bijna de lugubere verdrinkingsdood!, over de onnozele egel (wij dachten de eerste angstige tien minuten dat we met een grote rat te maken hadden) die precies voor onze deur hartstochtelijk door een eerder op avond geplaatste vuilniszak lag te krioelen of bijvoorbeeld over de fameuze Noord Afrikaanse Rivierkreeften die zich precies onder en nabij onze steiger hadden genesteld. Deze buitenaards ogende rood/zwart gekleurde diertjes hebben de afgelopen twee jaar zoveel door ons gedoneerd voedsel uit de Thaise keuken verorberd, dat deze (nu nog in een winterslaap gevangen) populatie zich minstens vertienvoudigd heeft. De plaatselijke gemeente had het de afgelopen zomer al over een onverklaarbare Rode Kreeftenplaag, maar wij hielden verstandig onze mond...

Het kreeftenmysterie is bij ons echter alweer ingehaald door de actualiteit. Sinds jaar en dag komt hier met willekeurige regelmatig een eigenzinnig eendenduo voorbij waggelen. Door de (qua sneeuw en ijs) strenge winter zijn Kwek en Kwak de laatste tijd net wat vaker in de nabijheid van onze tuin. Ondanks hun onvermijdelijke probleem met de ontlasting, gedoogden wij (ware dierenvrienden) zonder verder enig enig bezwaar de aanwezigheid van dit markante duo.

Deze harmonie werd abrupt teniet gedaan, toen wij vorige week de onvergeeflijke fout maakten om het onafscheidelijke tweetal bij de achterschuifdeur wat extra brood te voeren. Sinds dat fatale moment kennen deze watervogels geen rem meer en worden zij met de dag brutaler. Het begon met een zacht, doch staccato-terugkerend getik dat wij in eerste instantie, zittend op de bank in de huiskamer, niet konden thuisbrengen. Pas toen we het gordijn opzij schoven zagen we dat Kwek, met in zijn kielzog Kwak, daar hondsbrutaal met zijn stevige snavel op het raam stond te tikken! Aanvankelijk leidde dit tot een vermakelijke hilariteit bij ons en beloonden wij (onvergeeflijke fout nummer twee) de hapkoppen met een paar dagverse sneetjes wit brood.

Wat wij toen nog niet konden bevroeden, was dat wij met deze diervriendelijke actie, het waggelende duo schijnbaar en vooral onbedoeld een vrijbrief van onbeschaamdheid, hebberigheid en impertinentie hadden verschaft! Al in de vroege ochtend wachtten de twee etters in alle geduld op het moment dat er leven in ons huisje verscheen. Omdat Sonja reeds op pad was en ik ook al op een voor mij relatief vroeg tijdstip aan mijn eerste teksten begon, stond ik reeds bij de eerste, bloed irritante tikken op het raam tegen een overmacht van zinloos eendengeweld. Om de beesten een poosje koest te houden, beloonde ik hun smeekbede en gaf hen twee sneetjes brood, terwijl ik ondertussen ook nog wat al te nieuwsgierige meeuwen en meerkoeten voor ze wegjaagde. Ik sloot het gordijn om hun zicht naar binnen verder te beperken en trachtte weer in het onbenoembare ritme van het schrijven terug te keren.

Het bleek een iets te optimistisch inschatting want het tikken is gedurende de gehele dag niet meer opgehouden. Natuurlijk heb ik ze op alle manieren weg proberen te jagen, maar mijn autoriteit werd (net als mijn ervaring met kinderen) nimmer erkend. Het inmiddels zwaar op mijn zenuwen werkende eendenduo, dat op het halve terras ook al een niet te negeren spoor van poepresten had achtergelaten, presteerde het in de namiddag zelfs om de inbreuk op mijn privacy compleet te maken. Ondanks de nadrukkelijke aanwezigheid van het gordijn dat zich pal achter de ingang van de schuifdeur bevindt, hoorde ik (driftig typend) plotseling maar waarachtig iets door de kamer lopen... Het was nota bene Kwek die zich zonder ook maar enige vorm van gêne vanachter de verwarming bij het achterraam een weg naar binnen had verschaft! De brutale vlegel in het kwadraat had echt een bord voor zijn kop.

Als door een slang (op een simpele ringslag na ondertussen het enige dier dat we hier nog niet zijn tegengekomen) gebeten, ontwaakte ik uit mijn schrijverstrance, veerde agressief uit mijn stoel en zette vol venijn de aanval in. Mede door mijn zware stem(schreeuw)geluid had Kwek al snel door dat hij te ver was gegaan en ontvluchtte samen met Kwak vliegensvlug ons perceel. Hoewel ik met mijn niet geveinsde woede-uitbarsting wellicht ietwat doorsloeg en mijn overbuurman het vast kolderieke tafereel op een afstandje zwijgend, doch met gefronste wenkbrauwen gade had geslagen, bleef het markante duo gedurende de resterende uren van de dag weg.

Omdat ik er inmiddels van overtuigd ben dat de natuur zich nimmer zal laten (mis)leiden, vrees ik met grootse vrezen de (schrijf)dag van morgen...

(Op de onderstaande foto's staan de twee delinquenten geportretteerd)

weergeven in nieuw venster

weergeven in nieuw venster

3 Reacties (reageer)

26-02-2010 17:42

Duivels lekkere traktatie

Eens in de zoveel tijd leidt de weblogheld u hier langs verschillende Amsterdamse speciaalzaken. Uiteraard mogen de kroketten en gebakjes van Holtkamp daarbij niet ontbreken. Met mijn hemelse chipolatapuntje ervaarde ik de afgelopen woensdagavond een zelfde onweerstaanbare aantrekkingskracht, zoals ik dat ooit eerder in de magische film Once Upon a Time in America voorbij zag komen. Omdat het even wulpse als gewillige buurmeisje zowel gek op spannende avontuurtjes als taartjes is, wil het jonge personage Patrick 'Patsy' Goldberg met een overheerlijk gebakje één van zijn eerste seksuele avontuurtjes financieren. Of dit daadwerkelijk lukt blijkt op het onderstaande filmpje.

3 Reacties (reageer)

17-02-2010 23:14

kunst

Hoewel het een schier onmogelijke opgave is om een definitie van ware kunst te geven, durf ik zonder enige schroom te stellen dat de CD die nu alweer een maandje of twee het muziekgeluid in mijn auto bepaalt, een nummer bevat dat, door haar schoonheid, melodie, passie, wijsheid, liefde, ontroering en intens gevoel, wat mij betreft tot de hogere kunst gerekend mag worden. Het is het prachtige resultaat van een unieke combinatie van talent: de onuitputtelijke inspiratiebron die Ramses Shaffy is/was, de unieke zangstem die Liesbeth List heeft en de erudiete wijze waarop Freek de Jonge een tekst weet te creëren.

Dit muziekstuk (Sebastiaan Koolhoven was verantwoordelijk voor de muziek en het arrangement), dat reeds voor het overlijden van Shaffy werd opgenomen, is een ode/eerbetoon aan deze inmiddels legendarische chansonnier/acteur/levenskunstenaar. Juist omdat ik mijn eigen creatieve bezigheden in de regel als een goedbedoelde, doch niet al te hoogwaardige bezigheidstherapie beschouw, waardeer ik het des temeer als er begaafde mensen zijn die werkelijk in staat zijn om hogere kunst (voor mij synoniem aan ontroering en kippenvel) voort te brengen.

De hieronder geplaatste clip van dit muzieknummer is gisteren en vandaag met noeste arbeid, intens gevoel en oog voor perfectie in elkaar gezet door mijn vriendin Sonja. Een heuse monnikenklus, maar het resultaat (b)lijkt ook een stukje kunst!

------------------------------------

HIJ IS WAT HIJ ZINGT

weergeven in nieuw venster

3 Reacties (reageer)

09-02-2010 01:44

De kroonluchter

Begin jaren 'tachtig bevond zich een bont Amerikaans filmgezelschap in Praag om het overgrote deel van de nadien bekroonde film Amadeus op te nemen. De nog authentiek/ouderwets ogende Tsjechische hoofdstad vormde het ideale décor rond het levensverhaal van de beroemde pianist/ componist/dirigent. De belangrijkste mensen/crewleden van de productie logeerden die (draai)periode in één van de daar talrijk aanwezige historische gebouwen. Vaak gerestaureerde monumentale panden met daarin nog een vleugje jugendstil verwerkt. Omdat het IJzeren Gordijn in die tijd nog recht overeind stond en de geheime dienst op stringente wijze de controle hield, wist de Amerikaanse crew dondergoed dat al de activiteiten in dit Oostblokland in de gaten werden gehouden. Uiteraard lokte dit de nodige nieuwsgierigheid uit bij de normaliter zo frank en vrij levende Yankees.

Op een willekeurige avond bevonden enkele acteurs zich samen in één van de hotelkamers met karakteristieke hoge plafonds en protserige kroonluchters. Omdat zij zich al vanaf de eerste dag volop bespied voelden, ontstond er als vanzelf een nauwelijks te onderdrukken neiging om op zoek te gaan naar de vakkundig verstopte afluisterapparatuur. Spelenderwijs onderzochten de jongemannen stoelen, tafels, banken en de kroonluchter op vernuftige microfoontjes. Vergeefse inspanningen. Totdat één van de fanatieke speurders een kijkje onder het tapijt nam en daar zowaar het bewijs van hun goede instinct ontdekten. Er bevond zich een provisorisch vast gelasde ijzeren stang die daar duidelijk niet behoorde te zitten...

Na het tapijt geheel terzijde te hebben geschoven, rukte één van de mannen met ruw geweld de ijzeren stang uit de vloer en... hoorden zij precies op dat moment een luide knal. Heel even bleef het stil en keken de mannen elkaar beteuterd aan. In plaats van het triomfantelijk ontdekken van een communistisch afluistermicrofoontje, was op de verdieping onder hen één van de klassieke kroonluchters 'spontaan' vanuit het plafond naar beneden gevallen...

Ik moest aan deze waar gebeurde anekdote denken toen ik de afgelopen periode met al de wilde verhalen over zogenaamd omgekochte voetbalwedstrijden in Nederland en de overige Europese landen werd geconfronteerd. Heuse onderzoeksjournalisten reisden naar het Verre Oosten af om te controleren of een willekeurige wedstrijd als TOP Oss-Eindhoven reeds verkocht was. Uiteraard wist ik, inmiddels een expert op het gebied van de voetbalweddenschappen, wel beter. Natuurlijk worden er iedere week minstens tien wedstrijden in Europa 'beïnvloed', maar het is onmogelijk om daar een goed gefundeerd bewijs van te leveren, laat staan dat je vooraf met een gerust hart op een dergelijke gefixeerde match kunt inzetten. Het schemergebied is net even te ondoorzichtig. Ik ken zelf mensen die met allerlei geavanceerde computers exact de zogenaamde geldstromen kunnen volgen. Zo traceren zij precies waar en wanneer er iets gebeurt dat afwijkt; op welke ploegen er plotseling excessief veel wordt ingezet. Vooral de Griekse competitie en de verschillende Europese tweede divisies zijn wat dat betreft zeer gevoelig voor corruptie. De informatie van deze geldstromen komt uiteindelijk verspreid over gans Europa als een lopend vuurtje in de verschillende louche koffiehuizen en café's terecht. Daar waar de plaatselijke schorriemorrie (veelal notoire wanbetalers en overige oplichters) zomaar een ton op een enkele weddenschap plaatsen.

Er is een Chinese goksite die het lieve sommetje van één miljard euro per week (!) omzet. De zogenaamde belchinezen (knijpoogjes die vanaf de tribune per telefoon alle bijzondere details doorbellen) zijn er overigens puur en alleen als de bewuste wedstrijd niet live wordt uitgezonden. Hun info van data is erg belangrijk in verband met de live-weddenschappen. Maar ook in dit twijfelachtige segment is niets wat het lijkt. Het kan zomaar dat er een 'vaste' uitslag wordt doorgegeven om de quotering van de tegenstander een zetje in de rug te geven. De bron van de achteraf valse informatie blijkt dan een dergelijk dubbelspel te hebben gespeeld, dat hij zelf op het laatste moment met een gigantisch bedrag op de tegenstander heeft ingezet. Eigenlijk is dit voorbeeld ook tekenend voor het circuit waarin dit plaats vindt. Bookmakers van de straat overspelen dikwijls hun hand, waardoor zij fiks in de problemen geraken en ook de 'normale' spelers komen er net te laat achter dat zij uiteindelijk altijd verliezen. Zo lopen er alleen in Nederland al tientallen profvoetballers met enorme gokschulden rond. Nog niet zo erg als de buitenlandse, nu in Engeland actieve voetballer die ik ooit begeleidde (de Engelse banken hebben na wat uitstapjes naar Las Vegas zo'n vier miljoen (!) euro van deze speler tegoed), maar precies voldoende om deze spelers chantabel genoeg te maken voor de gokmaffia.

Alweer tien jaar geleden schreef ik in mijn boekje 'Adrenaline, bedrog op de grasmat', al deze malversaties in romanvorm op. Ondanks dat het werkje uitstekende recensies kreeg, bleef er de algemeen geuite kanttekening dat de schrijver waarschijnlijk een tikje had overdreven. Dat de werkelijkheid de fictie inmiddels heeft overtroffen, heb ik achteraf met een schampere glimlach tot mij genomen. Maar de huidige heksenjacht ervaar ik als het werk van ietwat doorgeslagen figuren. Natuurlijk blijft er plaats voor het bedrog. Maar ook in de sport is misleiding van alle tijden. Als je werkelijk met een felkritisch oog de huidige topsport analyseert, dan zal al snel blijken dat systematisch dopinggebruik, bergen zwartgeld, duistere gokpraktijken en ontelbare financiële malversaties iedere vorm van schoonheid en sportiviteit inmiddels definitief de nek hebben omgedraaid.

Soms kun je beter accepteren dan vruchteloos constateren of onderzoeken. Dit vermijdt pijnlijke vergissingen en niet te bewijzen aanklachten. Je hoeft dan niet bang te zijn dat er na dit geschreeuw en gewroet ergens even plotseling als onnodig een kroonluchter in vliegende vaart uit de lucht komt vallen...

weergeven in nieuw venster

1 Reactie (reageer)

04-02-2010 16:00

This is the end

Als er iets is dat ik de eerste helft (ik houd er een optimistische leeftijdsverwachting op na) van mijn leven heb opgestoken, dan moet dat het soms ontnuchterende besef zijn dat er in datzelfde leven geen zekerheden zijn. Weliswaar laat je je door leeftijd en ervaring niet zo snel meer door de valkuilen van (optisch) bedrog verrassen, maar van het aanvankelijke droom- en ideaalbeeld van onvoorwaardelijke liefde, complete harmonie en oprechte eerlijkheid/betrouwbaarheid blijft uiteindelijk niet veel meer over dan de schrale resten van een gedoofde utopie.

Ik denk dat de erkenning dat bezit een illusie is, een eerste stap is naar de (geestelijke) verlossing. Zelf kwam ik er reeds op relatief jonge leeftijd achter dat vrijwel iedere speels aangenomen vastigheid uiteindelijk een broze, kwetsbare bodem kent. Zo storm je de éne dag nog in een welhaast voorbestemde flow vol branie en elan richting het hoogste profvoetbalpodium, terwijl je de volgende dag, na een even onverwacht als tragisch knie-echec, plotseling nog slechts een schim/karikatuur van het veelbelovende talent bent.

Ondanks dat ik na deze droevige affaire de overige, nog resterende tijd slechts als een amper serieus te nemen surrogaatvoorstelling beschouwde, leerde ik ook in de rol van jonge, argeloze voetbalmakelaar razendsnel dat bezit/loyaliteit in de wereld van het geld ontluisterend lege begrippen zijn. Naast de gecorrumpeerde lieden rondom het veld, liet het overgrote deel van de voetballers zich nog het meest met een trouweloze geliefde vergelijken. Achteraf ben ik de destijds zeer onbetrouwbare speler Tarik Oulida zeer erkentelijk, dat hij mij ongevraagd in de wereld van de argwaan en het wantrouwen introduceerde. Zijn (even opportunistische als overspelige) bedrog leerde mij uit zelfbescherming in het vervolg iedere (zakelijke) vriendschap te mijden. Tekenend voor dit benepen heerschap is overigens dat hij zijn toch redelijk aanwezige voetbalcapaciteiten nadien nimmer heeft weten waar te maken en (een karakter verloochent zich niet) hij ook privé een heuse puinhoop van zijn leven heeft gemaakt.

Als je de actualiteiten volgt, dan krijg je dagelijks een (dikwijls visuele) bevestiging van het nijpende gebrek aan zekerheden. Ieder bezit blijkt relatief, tijdelijk en bovendien ongrijpbaar. Elk moment van de dag loert de persoonlijke inbreuk, verscholen als een onpeilbare panter, op zijn prooi. Van slechte (beurs)cijfers, een haperende geestelijke gesteldheid, excessieve natuurrampen, zieke geesten, geforceerde/wankele relaties en notoire muntendieven, tot alle andere, aan de bekende hoofdzonden gerelateerde zaken/figuren. Ter natuurlijke compensatie van al dit geweld zou hier een veilig, stabiel en harmonisch thuisfront tegenover moeten staan. Maar ook in de eigen relatiesfeer verscheurt een duivelse twijfel in negen van de tien huishoudens de sfeer. Soms enigszins begrijpelijk, edoch dikwijls vergezocht. Zodra de subtiele gewetensvragen aanvangen, is het leed reeds geschied.

Als een willekeurige relatie heen en weer slingert tussen verlatingsangst, een levenslange zoektocht naar geborgenheid en een symptomatisch aanwezige onzekerheid, dan is het dikwijls oorlog. Klagen wordt snauwen, argumenteren wordt schreeuwen, boos zijn wordt heetgebakerde agressie, seksen wordt werken, beklag wordt onredelijkheid, bijsturen wordt vergeefs veranderen, relaxen wordt verveeld zijn en iedere vorm van communicatie met een onbekend persoon wordt met argusogen en cynisme begeleid. Als dan onvermijdelijk de bom barst, is de primaire actie/reactie: distantie, mondelinge beschadiging, de rol van slachtoffer vertolken, breken, vluchten, 'this is the end' roepen en er oprecht van overtuigd zijn elkaar nooit meer te willen zien.

Maar eigenlijk weten wij simpelweg niet met bezit om te gaan. Misschien moeten we de ander zijn of haar onzekerheid gunnen, moeten we beseffen dat de één de ander juist bewust wil dwingen om zelfstandig de boontjes te doppen, moeten we inzien dat er meerdere manieren zijn om liefde te geven, moeten we beamen dat je twee verschillende persoonlijkheden niet kunt veranderen, moeten we concluderen dat de één wispelturig en de ander 'anders' is en moeten we het er vooral over eens zijn dat we bovenal niets moeten.

Bezit, in dit geval een rimpelloze relatie, mag dan een illusie zijn; er blijft toch immer de hoop op een onverwachte kentering, een verlangen naar het oorspronkelijke gevoel. Illusies die vragen om de juiste (vaak voor de hand liggende, doch moeilijk uit te spreken) antwoorden, zijn soms bedrieglijk en zinloos tegelijk, maar heel misschien moet je ook een keer de ratio opzij zetten en blindelings de strijd met de waarheid en het onvermijdelijke lot aangaan. Wat dan nog rest, is een simpele kus van verzoening.

weergeven in nieuw venster

weergeven in nieuw venster

3 Reacties (reageer)

20-01-2010 18:22

Wat draag je in je rugzak...?

Hoeveel weegt je leven?

In de zeer onderhoudende film 'Up in the Air' spoort het briljant door George Clooney gestalte gegeven personage Ryan Bingham ons aan om, op onze eigen rug, een denkbeeldig aanwezige rugzak voor te stellen. Als hij de kijkers vervolgens uitdaagt om daar ons gehele materiële leven in te stoppen, voelen wij de virtueel aanwezige zak al snel zwaarder worden. Wanneer Bingham daarna aangeeft dat de rugzak vlam heeft gevat en we nog een laatste keuze hebben om iets van onze dierbare spulletjes (foto's, auto of huis?) mee te nemen, dan beseffen we als we goed nadenken, dat we heel wat overbodig balast met ons meeslepen. Bewegen is leven...

De even onbekommerd als onverschillig levende weblogheld heeft de laatste twee jaar 'vrijwillig gedwongen' afstand gedaan van het ietwat extraverte etiket van erkende vrijbuiter. Hoewel ik de keuze extreem lang uitstelde (mijn generatiegenoten hadden reeds gezinnen met twee à drie kinderen), koos ik na jaren van vrijblijvend gefladder toch voor een redelijk stabiel thuisfront en een vast woonadres in Nederland. Of dit ook het leven is dat ik uiteindelijk ambieer zal de (nabije) toekomst uitwijzen, maar het bezorgt mij spelender- en proefondervindelijkerwijs wel het waardevolle inzicht wat de voor- en nadelen zijn van de beide uiteenlopende levensinvullingen.

Voor hoofdrolspeler Ryan Bingham geldt het adagio: je leeft om te werken. Als efficiënte crisismanager reist hij in deze tragikomedie bijna iedere dag per vliegtuig het Amerikaanse continent over, ontslaat mensen zonder met de ogen te knipperen, streeft als een bezeten topsporter naar de ultieme mijpaal van gevlogen fly-miles en geeft niets om de gangbare vastigheden in het leven. De eenzaamheid voorbij. Door een plotselinge samenloop van omstandigheden (zijn eigen baan komt op de tocht te staan, zijn zus trouwt en hij ontmoet zijn vrouwelijke equivalent/zielsverwant) begint zelfs het ideaal van deze charmante einzelganger langzaam maar zeker af te brokkelen. De (h)erkenning van de eenzaamheid.

Bingham doceert verder: 'Nu vul je de virtuele rugzak met de mensen die je kent. Kennissen, vage bekenden, collega's. Dan de mensen aan wie je alles toevertrouwt. Neven, nichten, tantes, ooms, broers, zusters, ouders. En als laatste je man, vrouw, vriend of vriendin. Stop ze erin. Voel hoe zwaar hij is. Vergis je niet, relaties wegen het zwaarst in je leven. Voel je de riemen in je schouders snijden? Al dat gemarchandeer, de ruzies, de geheimen, de compromissen. Die last hoef je niet te dragen. Zet die rugzak toch neer. Sommige dieren dragen elkaar en leven hun leven lang in symbiose. Heilloze geliefden, monogame zwanen. Zulke dieren zijn wij niet. Hoe langzamer we bewegen, hoe sneller we sterven. Wij zijn geen zwanen. Wij zijn haaien.'

Dat de liefde, het oerinstinct alles te delen met een zielsverwant uiteindelijk ook de extreme denkbeelden van de coole ontslagspecialist doet wankelen, verbaast mij niet. Ik ken de voordelen van het solitaire, licht egocentrisch ingestelde leven heel erg goed, maar ik ken naast dit romantische beeld van vrijheid, creativiteit, la bohème en blijheid, van zelden voorkomende twisten of controverses en van snelle, vluchtige liefdes zonder diepgang, ook de onvermijdelijke schaduwzijde. Bijvoorbeeld het gebrek aan warmte en liefde, het ontbreken van een thuis waar de ziel van de partner (en/of het gezin) de vertrouwde scepter zwaait en waar er, ondanks het gevaar van de verstikkende burgerlijkheid, een gezamenlijke toekomstvisie wordt nagestreefd.

In mijn huidige leven koester ik de liefde, maar is het soms niet simpel om de instinctieve lokroep van de vrijheid te negeren. De diepgewortelde wil om (jawel) met een kleine rugzak de wereld te verkennen. Maandenlang door Amerika te struinen, langs de verlokkelijke afgrond van de erotische verleidingen te schuifelen en een leven lang vergeefs te trachten de onrust en eenzaamheid te verslaan. Tegelijk weet ik, de dromer in mij al meer dan eens ontmaskerd, dat ik eenmaal Up in the Air, al razendsnel weer naar de onvervangbare, reeds verworven vastigheden zal verlangen. Eten bij mijn ouders thuis en samen met de lieftallige vriendin op de bank naar een dvd-film kijken. Soms zelfs een film waar je zowaar (en met oprechte bedenkingen) over je (eigen) leven gaat nadenken.

weergeven in nieuw venster

3 Reacties (reageer)

14-01-2010 23:16

When you let it rain, you let it rain...

Tot dit jaar zat ik stipt op 1 januari altijd met een indrukwekkend lijstje vol plannen, nieuwe uitdagingen en nog meer van dit soort hemelbestormende doelen in mijn fantasierijke hoofd. Zonder een directe oorzaak of aanleiding heb ik dit document der verbeelding dit keer achteloos achterwege gelaten. In plaats van het ambitieuze en avontuurlijke doel, kies ik het komende jaar bewust voor het verrassingselement en de prikkeling van het onuitgesprokene...

Natuurlijk behoud ik mijn (wilde, enigszins alternatieve) dromen, maar dat ieder jaar weer tachtig procent van alle voornemens het doel voorbij schiet of zelfs niet in de buurt van het zestienmetergebied komt, heeft zeker tot deze statische beginopstelling bijgedragen. Daarom, zelfs nu we al twee weken onderweg zijn in 2010, geen geforceerde teksten. Ik zal hier dus niet schrijven dat ik dit jaar tripjes naar Auschwitz, Istanbul en Moskou/St. Petersburg wil maken. Ik weiger pertinent te melden dat de aankoop van een eigen (Belgische) voetbalclub (aanstaande zaterdag wacht een finale-gesprek) steeds concreter wordt. Ik negeer mijn verwachting dat ik tussendoor wel weer een paar geslaagde voetbaltransfers zal afsluiten en ik zwijg in alle toonaarden over mijn verwachting wat dit jaar qua relatie zal opleveren. Dus geen vooraankondiging dat Sonja en ik de (virtuele) wereld op de kop zullen zetten met de (mogelijke) verwekking van een kind, maar vooralsnog ook geen primeur van de gedoemde boodschap dat er een even emotioneel als explosief einde aan de ooit zo stormachtig aangevangen romance dreigt te komen.

Omdat ik toch nog geen twee weken zonder mijn ouders kan, zal ik mijn voorgenomen emigraties naar achtereenvolgens Noord-Italië en Californië nog even voor mij houden. Zoals ik mezelf niet langer in verlegenheid breng door hier alle mogelijke cursussen (tango, Hebreeuws, piano, etc.) op te sommen, die ik puntje bij paaltje toch vergeet te volgen. Na vijf jaar van aankondigingen zonder vervolg, lijkt het mij beter om dit keer maar eens niet mijn tweede (nog steeds te schrijven) boek aan te kondigen. Tot sommige mensen hun verdriet zal ik qua gemakzucht, onattentheid en enigszins a-sociaal gedrag ook dit jaar niet veranderen, de geplande vakantietrips naar Californië, het Verre Oosten en Zuid Amerika zal ik voorlopig inslikken en ik beloof niet nogmaals minstens één keer per maand een Valentijnsdag te houden.

In navolging van de excentrieke zanger Mika, zal ik precies zoals hij van een uiterst depressieve songtekst een extatisch vrolijk nummer weet te maken, trachten om de onvermijdelijke donkere dagen te beperken. Het kleine, overzichtelijke geluk als basis van een mooi jaar. Een 2010 waarin het ook in het onderlinge contact heus vaak zal regenen, maar waarin de aanwezigheid van een beschermende regenjas vol simpele liefde ruimschoots voldoende zal zijn om deze rainy days met een glimlach te verwelkomen.

Bovenal neem ik mij voor om mijn aandacht, tijd en interesse niet langer over teveel verschillende fronten te verdelen. Geen kwantiteit maar kwaliteit, geen spreiding maar focus en geen zoektocht naar lust en geluk, maar het koesteren van de reeds gevonden schat. Natuurlijk blijft er de hang naar het onontdekte, de poel van verderf en de nimmer afnemende zucht naar adrenaline, maar dit jaar hoeft het allemaal niet zo groot, zoveel of vergezocht. Een motto, precies zoals de oude wijsgeer Goethe dit ooit in zijn gelegenheidssonnet Natur und Kunst subtiel verwoordde: 'In der beschränkung zeigt sich (erst) der meister.' In de beperking toont zich de meester. Oftewel: minder is meer.

weergeven in nieuw venster

geen reacties (reageer)

10-01-2010 13:47

Kinderlogica

Een kort, spontaan ontstaan woordenspel tussen de begenadigde sprekers Freek de Jonge en Frans Derks vormde de amusante afsluiting van een vriendschappelijk voetbalpotje waarin het team van Delta Lloyd in de Amsterdam Arena met 2-4 ten onder ging tegen 'de vrienden van Freek'. De flamboyante oud-topscheidsrechter, rasbestuurder, intelligente zakenman en onlangs tot Officier in de Orde van Oranje Nassau benoemde Derks, profileerde zich in vijf minuten tijd als tekstschrijver van Freek, maakte terloops alvast reclame voor zijn binnenkort te verschijnen biografie 'Op z'n Frans' (waarschijnlijk met 69 pagina's) en hekelde het feit dat Freek jaarlijks iedere schriftelijke uitnodiging liet samengaan met de vraag of hij (inmiddels 79 jaar!) nog leefde. Derks antwoordde onder andere dat hij Freek drie dagen voor zijn dood wel degelijk op de hoogte zou stellen van deze gebeurtenis. Tussen de toehoorders op de eerste rij bevond zich overigens ook de kleine Mees. Een grappig, vier jaar oud jochie die samen met z'n vier jaar oudere zus Roos één keer in de veertien dagen een heel weekend bij mij logeert.

Het samenzijn met deze gastjes werkt regelmatig op mijn lachspieren. Vooral de even argeloze als onnavolgbare staaltjes van kinderlogica blijven een boeiende ervaring. Omdat we onderweg in de auto alle mogelijke (educatief verantwoorde) spelletjes plachten te spelen, hoor ik om de vijf minuten in koor: 'Let op een gevaarlijke bocht!' of 'Pas op! Er wordt aan de weg gewerkt'. Het geluidenspel leverde ook al een verbijsterend simpel antwoord op. Op de vraag wat voor geluid je bij de tandarts hoort, antwoordde Roos: 'Doe je mond open!' Hahahaha...! Op de eretribune in het stadion duurde het dan ook niet al te lang voordat de onbegrijpend om zich heen kijkende Mees vroeg: 'Waar blijven de mensen...?!'

Niet dat dit duel nou zoveel kijkers verdiende, maar, mede door het fanatieke/redelijk jonge ploegje van Delta Lloyd werd 't nog best vermakelijk. In het gelegenheidsteam van Freek stond de cabaretier zelf rechtsbuiten, was Ali B. in de spits geposteerd en speelde de 71-jarige Sjaak Swart op nummer tien. Daaromheen liep ik o.a. met ex-profs als Glenn Helder, Michel Kreek, Dick Schoenaker en Pieter Huistra de benen onder mijn kont vandaan. Vooral in de kleedkamer was er gelukkig ook nog de onmiskenbare humor. Zo zag speler Helder tijdens zijn fanatieke yoga-oefeningen (de vermaarde zonnegroet) plotsklaps Ali B. met een brede lach op zijn gezicht en biddend naar het Oosten geknield naast hem zitten.

Na afloop van de wedstrijd (waarin de weblogheld zowaar scoorde) en de korte toespraak van Freek, stond ik in de Koninklijke loge nog even met (oude bekende + de scheidsrechter van die middag) Frans Derks te babbelen. Toen vriendin Sonja aan de kleine Mees vroeg waar ik mij bevond, antwoordde Mees even onschuldig als historisch: 'André staat te praten met de man die dood gaat...'

weergeven in nieuw venster

weergeven in nieuw venster

weergeven in nieuw venster

1 Reactie (reageer)