09-02-2010 01:44

Kroon & Kostuum

Later vandaag volgt hier een dappere poging om de huidige gemoedstoestand en levensinvulling van de weblogheld te duiden. Is de tijd aangevangen om het kostuum aan te trekken dat hem werkelijk past?

Put on your costume,
powder your face.
The people pay to be here, and they want to laugh.
And if Harlequin shall steal your Colombina,
laugh, Pagliaccio, so the crowd will cheer!
Turn your distress and tears into jest,
your pain and sobbing into a funny face - Ah!

(Wordt vervolgd...)

geen reacties (reageer)

04-02-2010 16:00

This is the end

Als er iets is dat ik de eerste helft (ik houd er een optimistische leeftijdsverwachting op na) van mijn leven heb opgestoken, dan moet dat het soms ontnuchterende besef zijn dat er in datzelfde leven geen zekerheden zijn. Weliswaar laat je je door leeftijd en ervaring niet zo snel meer door de valkuilen van (optisch) bedrog verrassen, maar van het aanvankelijke droom- en ideaalbeeld van onvoorwaardelijke liefde, complete harmonie en oprechte eerlijkheid/betrouwbaarheid blijft uiteindelijk niet veel meer over dan de schrale resten van een gedoofde utopie.

Ik denk dat de erkenning dat bezit een illusie is, een eerste stap is naar de (geestelijke) verlossing. Zelf kwam ik er reeds op relatief jonge leeftijd achter dat vrijwel iedere speels aangenomen vastigheid uiteindelijk een broze, kwetsbare bodem kent. Zo storm je de éne dag nog in een welhaast voorbestemde flow vol branie en elan richting het hoogste profvoetbalpodium, terwijl je de volgende dag, na een even onverwacht als tragisch knie-echec, plotseling nog slechts een schim/karikatuur van het veelbelovende talent bent.

Ondanks dat ik na deze droevige affaire de overige, nog resterende tijd slechts als een amper serieus te nemen surrogaatvoorstelling beschouwde, leerde ik ook in de rol van jonge, argeloze voetbalmakelaar razendsnel dat bezit/loyaliteit in de wereld van het geld ontluisterend lege begrippen zijn. Naast de gecorrumpeerde lieden rondom het veld, liet het overgrote deel van de voetballers zich nog het meest met een trouweloze geliefde vergelijken. Achteraf ben ik de destijds zeer onbetrouwbare speler Tarik Oulida zeer erkentelijk, dat hij mij ongevraagd in de wereld van de argwaan en het wantrouwen introduceerde. Zijn (even opportunistische als overspelige) bedrog leerde mij uit zelfbescherming in het vervolg iedere (zakelijke) vriendschap te mijden. Tekenend voor dit benepen heerschap is overigens dat hij zijn toch redelijk aanwezige voetbalcapaciteiten nadien nimmer heeft weten waar te maken en (een karakter verloochent zich niet) hij ook privé een heuse puinhoop van zijn leven heeft gemaakt.

Als je de actualiteiten volgt, dan krijg je dagelijks een (dikwijls visuele) bevestiging van het nijpende gebrek aan zekerheden. Ieder bezit blijkt relatief, tijdelijk en bovendien ongrijpbaar. Elk moment van de dag loert de persoonlijke inbreuk, verscholen als een onpeilbare panter, op zijn prooi. Van slechte (beurs)cijfers, een haperende geestelijke gesteldheid, excessieve natuurrampen, zieke geesten, geforceerde/wankele relaties en notoire muntendieven, tot alle andere, aan de bekende hoofdzonden gerelateerde zaken/figuren. Ter natuurlijke compensatie van al dit geweld zou hier een veilig, stabiel en harmonisch thuisfront tegenover moeten staan. Maar ook in de eigen relatiesfeer verscheurt een duivelse twijfel in negen van de tien huishoudens de sfeer. Soms enigszins begrijpelijk, edoch dikwijls vergezocht. Zodra de subtiele gewetensvragen aanvangen, is het leed reeds geschied.

Als een willekeurige relatie heen en weer slingert tussen verlatingsangst, een levenslange zoektocht naar geborgenheid en een symptomatisch aanwezige onzekerheid, dan is het dikwijls oorlog. Klagen wordt snauwen, argumenteren wordt schreeuwen, boos zijn wordt heetgebakerde agressie, seksen wordt werken, beklag wordt onredelijkheid, bijsturen wordt vergeefs veranderen, relaxen wordt verveeld zijn en iedere vorm van communicatie met een onbekend persoon wordt met argusogen en cynisme begeleid. Als dan onvermijdelijk de bom barst, is de primaire actie/reactie: distantie, mondelinge beschadiging, de rol van slachtoffer vertolken, breken, vluchten, 'this is the end' roepen en er oprecht van overtuigd zijn elkaar nooit meer te willen zien.

Maar eigenlijk weten wij simpelweg niet met bezit om te gaan. Misschien moeten we de ander zijn of haar onzekerheid gunnen, moeten we beseffen dat de één de ander juist bewust wil dwingen om zelfstandig de boontjes te doppen, moeten we inzien dat er meerdere manieren zijn om liefde te geven, moeten we beamen dat je twee verschillende persoonlijkheden niet kunt veranderen, moeten we concluderen dat de één wispelturig en de ander 'anders' is en moeten we het er vooral over eens zijn dat we bovenal niets moeten.

Bezit, in dit geval een rimpelloze relatie, mag dan een illusie zijn; er blijft toch immer de hoop op een onverwachte kentering, een verlangen naar het oorspronkelijke gevoel. Illusies die vragen om de juiste (vaak voor de hand liggende, doch moeilijk uit te spreken) antwoorden, zijn soms bedrieglijk en zinloos tegelijk, maar heel misschien moet je ook een keer de ratio opzij zetten en blindelings de strijd met de waarheid en het onvermijdelijke lot aangaan. Wat dan nog rest, is een simpele kus van verzoening.

2 Reacties (reageer)

20-01-2010 18:22

Wat draag je in je rugzak...?

Hoeveel weegt je leven?

In de zeer onderhoudende film 'Up in the Air' spoort het briljant door George Clooney gestalte gegeven personage Ryan Bingham ons aan om, op onze eigen rug, een denkbeeldig aanwezige rugzak voor te stellen. Als hij de kijkers vervolgens uitdaagt om daar ons gehele materiële leven in te stoppen, voelen wij de virtueel aanwezige zak al snel zwaarder worden. Wanneer Bingham daarna aangeeft dat de rugzak vlam heeft gevat en we nog een laatste keuze hebben om iets van onze dierbare spulletjes (foto's, auto of huis?) mee te nemen, dan beseffen we als we goed nadenken, dat we heel wat overbodig balast met ons meeslepen. Bewegen is leven...

De even onbekommerd als onverschillig levende weblogheld heeft de laatste twee jaar 'vrijwillig gedwongen' afstand gedaan van het ietwat extraverte etiket van erkende vrijbuiter. Hoewel ik de keuze extreem lang uitstelde (mijn generatiegenoten hadden reeds gezinnen met twee à drie kinderen), koos ik na jaren van vrijblijvend gefladder toch voor een redelijk stabiel thuisfront en een vast woonadres in Nederland. Of dit ook het leven is dat ik uiteindelijk ambieer zal de (nabije) toekomst uitwijzen, maar het bezorgt mij spelender- en proefondervindelijkerwijs wel het waardevolle inzicht wat de voor- en nadelen zijn van de beide uiteenlopende levensinvullingen.

Voor hoofdrolspeler Ryan Bingham geldt het adagio: je leeft om te werken. Als efficiënte crisismanager reist hij in deze tragikomedie bijna iedere dag per vliegtuig het Amerikaanse continent over, ontslaat mensen zonder met de ogen te knipperen, streeft als een bezeten topsporter naar de ultieme mijpaal van gevlogen fly-miles en geeft niets om de gangbare vastigheden in het leven. De eenzaamheid voorbij. Door een plotselinge samenloop van omstandigheden (zijn eigen baan komt op de tocht te staan, zijn zus trouwt en hij ontmoet zijn vrouwelijke equivalent/zielsverwant) begint zelfs het ideaal van deze charmante einzelganger langzaam maar zeker af te brokkelen. De (h)erkenning van de eenzaamheid.

Bingham doceert verder: 'Nu vul je de virtuele rugzak met de mensen die je kent. Kennissen, vage bekenden, collega's. Dan de mensen aan wie je alles toevertrouwt. Neven, nichten, tantes, ooms, broers, zusters, ouders. En als laatste je man, vrouw, vriend of vriendin. Stop ze erin. Voel hoe zwaar hij is. Vergis je niet, relaties wegen het zwaarst in je leven. Voel je de riemen in je schouders snijden? Al dat gemarchandeer, de ruzies, de geheimen, de compromissen. Die last hoef je niet te dragen. Zet die rugzak toch neer. Sommige dieren dragen elkaar en leven hun leven lang in symbiose. Heilloze geliefden, monogame zwanen. Zulke dieren zijn wij niet. Hoe langzamer we bewegen, hoe sneller we sterven. Wij zijn geen zwanen. Wij zijn haaien.'

Dat de liefde, het oerinstinct alles te delen met een zielsverwant uiteindelijk ook de extreme denkbeelden van de coole ontslagspecialist doet wankelen, verbaast mij niet. Ik ken de voordelen van het solitaire, licht egocentrisch ingestelde leven heel erg goed, maar ik ken naast dit romantische beeld van vrijheid, creativiteit, la bohème en blijheid, van zelden voorkomende twisten of controverses en van snelle, vluchtige liefdes zonder diepgang, ook de onvermijdelijke schaduwzijde. Bijvoorbeeld het gebrek aan warmte en liefde, het ontbreken van een thuis waar de ziel van de partner (en/of het gezin) de vertrouwde scepter zwaait en waar er, ondanks het gevaar van de verstikkende burgerlijkheid, een gezamenlijke toekomstvisie wordt nagestreefd.

In mijn huidige leven koester ik de liefde, maar is het soms niet simpel om de instinctieve lokroep van de vrijheid te negeren. De diepgewortelde wil om (jawel) met een kleine rugzak de wereld te verkennen. Maandenlang door Amerika te struinen, langs de verlokkelijke afgrond van de erotische verleidingen te schuifelen en een leven lang vergeefs te trachten de onrust en eenzaamheid te verslaan. Tegelijk weet ik, de dromer in mij al meer dan eens ontmaskerd, dat ik eenmaal Up in the Air, al razendsnel weer naar de onvervangbare, reeds verworven vastigheden zal verlangen. Eten bij mijn ouders thuis en samen met de lieftallige vriendin op de bank naar een dvd-film kijken. Soms zelfs een film waar je zowaar (en met oprechte bedenkingen) over je (eigen) leven gaat nadenken.

3 Reacties (reageer)

14-01-2010 23:16

When you let it rain, you let it rain...

Tot dit jaar zat ik stipt op 1 januari altijd met een indrukwekkend lijstje vol plannen, nieuwe uitdagingen en nog meer van dit soort hemelbestormende doelen in mijn fantasierijke hoofd. Zonder een directe oorzaak of aanleiding heb ik dit document der verbeelding dit keer achteloos achterwege gelaten. In plaats van het ambitieuze en avontuurlijke doel, kies ik het komende jaar bewust voor het verrassingselement en de prikkeling van het onuitgesprokene...

Natuurlijk behoud ik mijn (wilde, enigszins alternatieve) dromen, maar dat ieder jaar weer tachtig procent van alle voornemens het doel voorbij schiet of zelfs niet in de buurt van het zestienmetergebied komt, heeft zeker tot deze statische beginopstelling bijgedragen. Daarom, zelfs nu we al twee weken onderweg zijn in 2010, geen geforceerde teksten. Ik zal hier dus niet schrijven dat ik dit jaar tripjes naar Auschwitz, Istanbul en Moskou/St. Petersburg wil maken. Ik weiger pertinent te melden dat de aankoop van een eigen (Belgische) voetbalclub (aanstaande zaterdag wacht een finale-gesprek) steeds concreter wordt. Ik negeer mijn verwachting dat ik tussendoor wel weer een paar geslaagde voetbaltransfers zal afsluiten en ik zwijg in alle toonaarden over mijn verwachting wat dit jaar qua relatie zal opleveren. Dus geen vooraankondiging dat Sonja en ik de (virtuele) wereld op de kop zullen zetten met de (mogelijke) verwekking van een kind, maar vooralsnog ook geen primeur van de gedoemde boodschap dat er een even emotioneel als explosief einde aan de ooit zo stormachtig aangevangen romance dreigt te komen.

Omdat ik toch nog geen twee weken zonder mijn ouders kan, zal ik mijn voorgenomen emigraties naar achtereenvolgens Noord-Italië en Californië nog even voor mij houden. Zoals ik mezelf niet langer in verlegenheid breng door hier alle mogelijke cursussen (tango, Hebreeuws, piano, etc.) op te sommen, die ik puntje bij paaltje toch vergeet te volgen. Na vijf jaar van aankondigingen zonder vervolg, lijkt het mij beter om dit keer maar eens niet mijn tweede (nog steeds te schrijven) boek aan te kondigen. Tot sommige mensen hun verdriet zal ik qua gemakzucht, onattentheid en enigszins a-sociaal gedrag ook dit jaar niet veranderen, de geplande vakantietrips naar Californië, het Verre Oosten en Zuid Amerika zal ik voorlopig inslikken en ik beloof niet nogmaals minstens één keer per maand een Valentijnsdag te houden.

In navolging van de excentrieke zanger Mika, zal ik precies zoals hij van een uiterst depressieve songtekst een extatisch vrolijk nummer weet te maken, trachten om de onvermijdelijke donkere dagen te beperken. Het kleine, overzichtelijke geluk als basis van een mooi jaar. Een 2010 waarin het ook in het onderlinge contact heus vaak zal regenen, maar waarin de aanwezigheid van een beschermende regenjas vol simpele liefde ruimschoots voldoende zal zijn om deze rainy days met een glimlach te verwelkomen.

Bovenal neem ik mij voor om mijn aandacht, tijd en interesse niet langer over teveel verschillende fronten te verdelen. Geen kwantiteit maar kwaliteit, geen spreiding maar focus en geen zoektocht naar lust en geluk, maar het koesteren van de reeds gevonden schat. Natuurlijk blijft er de hang naar het onontdekte, de poel van verderf en de nimmer afnemende zucht naar adrenaline, maar dit jaar hoeft het allemaal niet zo groot, zoveel of vergezocht. Een motto, precies zoals de oude wijsgeer Goethe dit ooit in zijn gelegenheidssonnet Natur und Kunst subtiel verwoordde: 'In der beschränkung zeigt sich (erst) der meister.' In de beperking toont zich de meester. Oftewel: minder is meer.

geen reacties (reageer)

10-01-2010 13:47

Kinderlogica

Een kort, spontaan ontstaan woordenspel tussen de begenadigde sprekers Freek de Jonge en Frans Derks vormde de amusante afsluiting van een vriendschappelijk voetbalpotje waarin het team van Delta Lloyd in de Amsterdam Arena met 2-4 ten onder ging tegen 'de vrienden van Freek'. De flamboyante oud-topscheidsrechter, rasbestuurder, intelligente zakenman en onlangs tot Officier in de Orde van Oranje Nassau benoemde Derks, profileerde zich in vijf minuten tijd als tekstschrijver van Freek, maakte terloops alvast reclame voor zijn binnenkort te verschijnen biografie 'Op z'n Frans' (waarschijnlijk met 69 pagina's) en hekelde het feit dat Freek jaarlijks iedere schriftelijke uitnodiging liet samengaan met de vraag of hij (inmiddels 79 jaar!) nog leefde. Derks antwoordde onder andere dat hij Freek drie dagen voor zijn dood wel degelijk op de hoogte zou stellen van deze gebeurtenis. Tussen de toehoorders op de eerste rij bevond zich overigens ook de kleine Mees. Een grappig, vier jaar oud jochie die samen met z'n vier jaar oudere zus Roos één keer in de veertien dagen een heel weekend bij mij logeert.

Het samenzijn met deze gastjes werkt regelmatig op mijn lachspieren. Vooral de even argeloze als onnavolgbare staaltjes van kinderlogica blijven een boeiende ervaring. Omdat we onderweg in de auto alle mogelijke (educatief verantwoorde) spelletjes plachten te spelen, hoor ik om de vijf minuten in koor: 'Let op een gevaarlijke bocht!' of 'Pas op! Er wordt aan de weg gewerkt'. Het geluidenspel leverde ook al een verbijsterend simpel antwoord op. Op de vraag wat voor geluid je bij de tandarts hoort, antwoordde Roos: 'Doe je mond open!' Hahahaha...! Op de eretribune in het stadion duurde het dan ook niet al te lang voordat de onbegrijpend om zich heen kijkende Mees vroeg: 'Waar blijven de mensen...?!'

Niet dat dit duel nou zoveel kijkers verdiende, maar, mede door het fanatieke/redelijk jonge ploegje van Delta Lloyd werd 't nog best vermakelijk. In het gelegenheidsteam van Freek stond de cabaretier zelf rechtsbuiten, was Ali B. in de spits geposteerd en speelde de 71-jarige Sjaak Swart op nummer tien. Daaromheen liep ik o.a. met ex-profs als Glenn Helder, Michel Kreek, Dick Schoenaker en Pieter Huistra de benen onder mijn kont vandaan. Vooral in de kleedkamer was er gelukkig ook nog de onmiskenbare humor. Zo zag speler Helder tijdens zijn fanatieke yoga-oefeningen (de vermaarde zonnegroet) plotsklaps Ali B. met een brede lach op zijn gezicht en biddend naar het Oosten geknield naast hem zitten.

Na afloop van de wedstrijd (waarin de weblogheld zowaar scoorde) en de korte toespraak van Freek, stond ik in de Koninklijke loge nog even met (oude bekende + de scheidsrechter van die middag) Frans Derks te babbelen. Toen vriendin Sonja aan de kleine Mees vroeg waar ik mij bevond, antwoordde Mees even onschuldig als historisch: 'André staat te praten met de man die dood gaat...'

1 Reactie (reageer)

07-01-2010 20:25

Avondje Najib...

Omdat de weblogheld en zijn onvermoeibare muze druistig en enthousiast tegelijk van de éne party naar de andere show hoppen, is het hier qua publicaties een tikje rustig. Als een schier oneindige jaarwisselingsrite vervolgen wij ietwat losbandig onze weg. Zo ontvingen we afgelopen dinsdagvooravond een verrassend sms'je van cabaretier Najib Amhali, waarin stond dat er om 19.30 twee vrijkaarten bij de kassa van de Heineken Music Hall zouden liggen. Uiteraard zaten we nog geen uur later, gedoucht en gepimpt, in de auto.

Aanvankelijk zou Amhali drie shows in de HMH geven, maar zonder dat er ook maar enige reclame is gemaakt, bezochten wij de tiende (!) en tevens laatste performance van hem in dit statige muziekpakhuis. Uiteindelijk zaten er dinsdagavond zesendertighonderd mensen klaar voor deze 'Best of Najib Amhali'. Zoals de titel al doet vermoeden: een compilatie van de leukste scènes uit zijn eerdere one man-shows. Omdat ikzelf geen fanatieke Amhali-volger ben (de dagelijkse telefoontjes van mijn Zeeuwse kennis Youssif H. bezorgen mij al meer dan genoeg Marokkaanse humor), zag ik veel materiaal dat ik nog niet eerder had gezien. Maar ik kan me goed voorstellen dat het voor de echte fan wel een iets te extreem déja vu was deze avond.

Mijn bedenkingen bleken echter ongegrond en dat tekent ook het verschil tussen een avondje Freek de Jonge en een voorstelling van Amhali. Amhali is een zeer amusante showman die op knappe wijze een massaal opgekomen publiek weet te entertainen. Maar de shows van Najib onderscheiden zich amper van elkaar, leunen onverminderd op het thema van de Marokkaan die de draak steekt met zichzelf en alle Marokkanen in het bijzonder en zijn boven alles op de gemakkelijk te scoren lach gericht. Dat Amhali hiervoor de juiste, zeer getalenteerde persoon is, leidt geen twijfel. De massa (die bij en door de diepgang van Freek waarschijnlijk al na tien minuten waren afgehaakt) lacht en klapt (zelfs voor een show met louter herhalingen) aan één stuk door, maar ik hoop dat Amhali met zijn onmiskenbaar aanwezige potentie van rasentertainer hierna ook de stap durft te zetten om de automatische piloot uit te zetten, de commercie voor even opzij weet te schuiven en zowel creatief als artistiek (met alle risico's vandien) het uiterste uit zijn intellectuele/clowneske kunnen weet te halen.

Al met al was het voor ons natuurlijk wel een avond met vele lachmomenten en hilarische improvisaties. Na afloop van de voorstelling liet Najib ons (aan het einde van een labyrint van gangen en liften) backstage komen en dronken we met hem en zijn crew nog een drankje. De artiest bleek een alleraardigste persoon in de omgang, bleef onverdroten doorgaan met het maken van geslaagde grappen en merkte, tussen neus en lippen door, op subtiele wijze het verschil tussen de persoonlijke sfeer van de kleine schouwburg en een veehal als deze op. Door de stormloop op de kaarten voor zijn show, vulde de HMH, zoals eerder vermeld, in plaats van drie liefst tien (een nog niet eerder voorgekomen, unieke prestatie) volle zalen. Deze prestatie leverde de licht verongelijkte cabaretier na afloop nog niet een ingelijste foto of een ander aandenken van de directie op. Zoals de artiest en zijn crewleden bijvoorbeeld ook zelf voor hun catering moesten zorg dragen. Voor de commercie lost de éne artiest de andere af. Precies zoals de niet al te intelligente massa met speels gemak van de éne naar de andere held overstapt...

3 Reacties (reageer)

28-12-2009 21:48

2009

Hoewel terugkijken nog dikwijls als een zonde wordt ervaren, mag ik zelf maar al te graag in deze poel van onvermijdelijke leugens en onvergetelijke ervaringen van het verleden zwelgen. Het hier traditioneel terugkerende,licht provisorische jaaroverzicht is weer een dankbaar excuus om, zelfs na een relatief oersaai jaar, toch nog maar eens nederig over de schouder terug te kijken, hoofdschuddend te analyseren, om daarna een definitieve, dikke rode streep door het jaar 2009 te zetten.

Hoogtepunt: Veertig-jarig huwelijksfeest ouders

Dieptepunt: Te weinig avontuur/adrenaline/goede muziek dit jaar

Beste theateruitvoering: de conference van Freek

Boek: Haar naam was Sarah

Alarmerend: Teveel huiselijke conflicten met Sonja

Romantiek: De middeleeuwse entourage van Saint-Paul de Vence bij maanlicht.

Sporthoogtepunt: Wimbledon-finale Federer-Roddick en sprint-gigant Usain Bolt

Geëngageerd cool: George Clooney

Inspirerend: Het Amsterdamse Bos

Voetbalhelden: Messi & Iniesta

Wonderdokter: Van de Bunt (orthomanuele geneesheer die de rug pijnvrij maakte)

Quality Time 1: Wijn & kaas als lunch te Piazza Navona in Rome

Man: Bruce Springsteen

(Mooie) Vrouwen: Sheryl Tweedy (van de Engelse X Factor-jury) & Sonja Koops

Film met de meeste impact: The Curious Case of Benjamin Button

Quality Time 2: Wijn, Tapa's en voetbal te bar in Ronda (Andalusië)

Bijzonder restaurant: Ristorante Nino in Rome.

Glorieuze terugkeer: Jack Bauer in seizoen 7 van hitserie 24

Gastvrij: Gordon!

Hoofdpijn: Het voetbalniveau van Sporting Noord zondag 1

Belangrijkste vrouw: Mijn moeder

Lekkerste Pekingeend: Dynasty (Reguliersbreestraat, Amsterdam)

Tragisch: Alweer veertig jaar oud...

Beste Bossche Bol: Banketbakkerij Jan de Groot nabij het CS te 's-Hertogenbosch

Betoverend: De prachtig verlichte bruggen te Praag.

Wrang: De voetbalsport is heden nog verrotter dan in m'n boekje Adrenaline (2000)

Angstig: Zware operatie vader

Hartverscheurend: Vader van Sonja met de ziekte van Huntington

Ontroering: Symbolisch monument van Joodse schoenen te Boedapest

Onbegrijpelijk: Waarom neem ik niet de tijd om boek twee te schrijven?

Films: Slumdog Millionaire en Inglourious Basterds

De reünie: Weerzien van mijn vader met voormalig dienstmaat Jan van Asselt

Cultuur: Kuierend te Park-Gaudi in Barcelona

Nostalgie: Oude beelden van Zinedine Zidane & de woorden van Sjaak Swart

Entourage: Wandelend in de immense praaltuin van Sissi te Schönbrunn in Wenen.

Ten slotte: De weblogheld wenst u een fijn en bovenal gezond 2010...!

4 Reacties (reageer)

23-12-2009 18:31

Society Lunch

Omdat we in de weken voor de feestdagen van het éne naar het andere uitje werden geslingerd, begint het hier al aardig op een party-weblog te lijken. De dag dat wij de presentatie van het boek van Sjaak Swart bezochten, waren wij tevens present op de zogenaamde Society Lunch in het deftige Kurhaus te Scheveningen. Beter gezegd: ik was daar (mijn high society zwarte pak ligt inmiddels standaard in de achterbak van de auto) om m'n buikje vol te eten en Sonja (zie foto's hieronder) liep daar in een modeshow van Isabell Kristensen over de catwalk...

Hoewel het nog enige slinkse vindingrijkheid vereiste om eerst überhaupt het fiere gebouw in te komen (mijn wagen had ik reeds met de valet parking een veilig plekje laten bezorgen) en om daarna tussen mensen als Lee Towers, schoonheidsdokter Schumacher en Bassie (van Adriaan) aan één van de chique opgediste tafels aan te schuiven. Met verfijnd gevoel voor samenzwering zorgden zowel Liesbeth van Dijk (als directe afstammeling van Nostradamus zag zij mij al voor de lunch binnen zitten) als de altijd vriendelijke en charmante visagist/beautykoning Roberto Dresia ervoor dat ik (immers zonder kaartje) na het voorgerecht van kaviaar ook het hoofdgerecht met heilbot kon aanvallen!

Ondertussen was ook de door gastvrouw Antje Monteiro aangekondigde modeshow aangevangen. Mijn vriendin Sonja mocht met een aantal andere schone dames de gracieuze creaties van de in Monaco residerende ontwerpster Isabell Kristensen (zij kleedde onder andere Nicole Kidman en Paris Hilton) showen. Op een midden door de zaal getrokken rode loper schreden zij richting een klein legertje van fotografen en schonk ik nog maar eens een extra glaasje uitstekend smakende rioja in.

Omdat Sonja met vier verschillende jurken moest lopen, dacht ik voldoende tijd te hebben om haar (met het roze fototoestelletje van Sonja zelf) naar volle tevredenheid op de gevoelige plaat vast te leggen. Omdat dit een treurigstemmend fiasco werd (ik fotografeerde vijf keer het verkeerde model, had twee keer het hoofd van een fotograaf en één keer een groot gedeelte van een bloemstuk op m'n schermpje en klikte ten slotte in alle haast drie keer dusdanig te laat, dat je alleen de rug van Sonja op de foto zag staan...), besloot ik dat het veel zinvoller was om eens een kijkje op de menukaart te nemen wat er deze middag als dessert zou worden opgediend...

Naast Sonja trippelde trouwens ook oud-zwemster Inge de Bruin over de loper. Zij showde daar onder andere een oogverblindende Swarovski-jurk à raison van € 43.000. Omdat het niveau van de ruimschoots vertegenwoordigde pseudo-society, net als de twee organisatoren: roddeltante Barbara Plugge en Tony Tetro (volgens mijn goede kennis, de tegenwoordig nabij Venetië wonende Apollonius Konijnenburg, is deze corpulente dassenhandelaar een notoire wanbetaler), niet bijster tot de verbeelding spraken, bleef de glitter & glamour beperkt tot een enkele verjaarde BN'er en de dames van de hierboven beschreven modeshow.

In plaats van het toch wel verlokkelijke ijstoetje, nam ik daarom niet lang na de show afscheid van de verschillende vrienden en bekenden, leidde mijn modelletje naar de gereedstaande auto en reed (toch nog iets te laat vertrokken) met tweehonderd kilometer per uur van de Scheveningse Society Lunch naar de plotseling aangename geur van bier en bitterballen tijdens de boekuitreiking van Sjaak Swart in Amsterdam.

6 Reacties (reageer)

20-12-2009 15:35

Van tranen, hype tot geduld

Vorige week zaterdag, nog zonder de dikke laag van sneeuw en ijs van het huidige weekend, speelde ik in, of all places, Edam een wedstrijdje met oud-Ajax. Een ouderwets lekkere wedstrijd waarin ik samen met de begaafde technicus Wim Jonk het middenveld bestreek. Toen ik na de rust met onze gastspeler/rapper-artiest Ali B. weer terug naar het veld wandelde, hadden we het terloops nog even over de grootsheid van Freek de Jonge. B. deelde mijn bewondering voor de legendarische cabaretier en noemde hem de absolute maestro. We sloten de wedstrijd winnend af.

Afgelopen week bezocht ik in het Compagnie-theater te Amsterdam een try-out van het jaarlijks terugkerende avondje Freek de Jonge. Eén keer in het jaar een voorstelling waarin zowel de lach, de grijze hersencellen als het intellect uitgedaagd worden om verder te kijken/denken dan de waan van de dag. De herkenning verpakt in de geniale, soms onnavolgbare creatie van een groot denker.

De titel van de conference is 'Volendam'. Ondanks dat het dorp zelf amper ter sprake komt, geldt het als een subtiele metafoor voor/verwijzing naar de collectieve gekte, treurnis en regelgeving van een land dat zich van hype naar hype begeeft. Van Jan & Jolanthe, Paay & Curry, Borsato, Scheringa, de aanslag in Apeldoorn ('de enige rampplek op de wereld waar het monument er al voor de aanslag stond'), De toppers (...), Wilders (de anti-Moslim weerman die tijdens een weeralarm waarschuwt voor sluierbewolking), de Mexicaanse griepprik tot Michael Jackson.

Tussen het op de hak nemen van al deze inhoudsloze drukte en de in elkaar overlopende lachsalvo's houdt Freek bovenal een pleidooi voor het geduld. De contemplatie als heilzame remedie tegen de zo gemeenschappelijk geplengde tranen en extatische euforie. Maar ook de algemeen ondergesneeuwde waarheid dat er geduld nodig is om iets te creëren dat werkelijk wat voorstelt. Het is tekenend dat de minzame oplossing die Freek aanreikt, zomaar een boodschap uit het verschrikkelijke hype-boekje The Secret zou kunnen zijn.

Tijdens de voorstelling klaagde Freek ook nog even over het nijpende parkeerprobleem rond het Compagnie-theater (Kloveniersburgwal). Na afloop liepen wij met Freek richting onze auto's en herinnerde ik hem aan dit onderwerp. Het feit dat er in de gehele binnenstad alleen nog maar parkeerautomaten staan waar je niet anders dan met een chipknip (ik bezit er niet één) kan betalen, bevestigde nog maar eens hoe blind collectief we allemaal achter de regelgeving aanlopen.

Op 1 januari zal de voorstelling van Freek op de televisie worden uitgezonden, maar voor mij blijft hij de man die je per se live in het theater moet zien. Op de beeldbuis is het leuk en aardig, maar verliest de show wel de specifieke spanning en impact van de bühne. Daarbij is Freek de absolute grootmeester van de improvisatie en de timing. Het volledig beheersen van de timing bepaalt in vele creatieve disciplines het verschil tussen goed en geniaal. Het is het imaginaire punt waar uitblinkers als Freek de Jonge en Wim Jonk elkaar vinden.

2 Reacties (reageer)