29-09-2008 21:40

Jaar geleden

Een jaar geleden (en een dag) werd ik tijdens het schijven van mijn stukje gebeld voor een blind date. Ga nooit bowlen met onbekenden want voor je het weet hebben ze je een blinddate in de maag gesplitst. Nu alweer bijna een jaar is de blinddate er nog steeds en stukken minder blind dus geen excuses meer het is tijd de creativiteit weer op te pakken.
Over creativiteit gesproken DUWO is ook een heel creatieve huurbaas. Mijn oh zo mooie kamer met deur naar gigantisch grasveld is nogal koud. De verwarmingen doen het niet echt omdat de buizen onder de grond lekken en dus komt er een nieuwe. 2 maanden geleden werd ik er al over bericht dat ze twee uur kwamen boren in mijn buitenmuur, het ontstane gat zouden dichten met een plankje en dan na twee weken het aansluiten der slangen zou beginnen. Dit terwijl de oude verwarming afgesloten zou blijven (ondertussen zijn de bouw werkzaamheden zo uitgelopen dat ze de oude buizen toch maar even opgelapt hebben want waarschijnlijk zijn ze pas klaar in december) Wat er bij werd verteld was dat ik een meter vrij moest maken vanaf de muur (mijn kamer is 4 bij 3 meter breed dus leef je in..ik moest stras een kwart kamer ontruimen). Hier is mee te leven maar nu blijkt dat ze voor de deur ook een meter diepe sleuf gaan maken. Die er gekeken naar de buren een maandje blijft liggen. Weg openslaande tuindeur, weg sluiproute naar de afval bak, weg bankje dat ik binnen moest halen.. Wat een kommer en kwel.. Gelukkig zijn mijn vrouwelijke huisgenoten in de gloria want er is er één met een pet die nogal in de smaak schijnt te vallen en zij hebben een balkon zonder zand hopen en sleuven en met uitzicht dus die fluiten er op los... Ik zal het zien morgen om acht uur. Misschien fluit ik samen met hen naar mijn tuintje verwoestende (aantrekkelijke?) bouwvakkers. Laat het vriendje lief maar niet horen..

Det is back, binnenkort met verhalen over belevenissen in het laboratorium, de medewerkerpas en fietsen langs de amstel..

weergeven in nieuw venster

2 Reacties (reageer)

28-09-2007 13:04

Asymetisch

Mijn tandarts heeft mij een jaar geleden geheel van mijn angst afgeholpen voor zijn vakgebied. Niet alleen natuurlijk omdat het een jonge super hunk is, met bruine krulletjes en groene ogen, die als enig minpunt altijd verdacht zonnebank bruin is. Of omdat hij altijd zo lief verlegen zwaait als ik weg ga. Nee, zijn gerustellende gepraat en grappen over zijn haar en precieze uitleg zodat ik er als geneeskunde student ook nog wat van leer samen met het feit dat hij verdovingen kan zetten zonder dat je door hebt dat hij een verdoving zet maakt dat ik mijn tandartsafspraken vaak met plezier tegemoet ga. Maar mijn leuke tandarts had me doorverwezen voor mijn verstandskiezen naar het ziekenhuis waar ik opeens minder stabiel heen ging. Gisteren had ik al alle voorbereidingen getroffen alles wat koud kon worden in de vriezer in de vriezer gelegd en alles wat pijnstillend kon werken in de buurt gelegd. Tijdschrift mee en dapper op mijn fiets gestapt richting VU. Omdat de arts van de intake alleen kon als ik nooit kon zou ik een onbekende krijgen dus heb ik een half uur lang (er was iets ietsjes uitgelopen) hoopvol alle voorbij snellende witte pakjes bekeken maar de mijne kwam maar niet. Gelukkig werd ik uiteindelijk gebracht naar een kamer vol assistenten en co’s waar ook mijn tandentrekker tussen zat. Niet zo een hunk natuurlijk als mijn tandarts maar die is dan ook moeilijk te overtreffen. Hij had erg veel vertrouwen in zijn co-assistent dus die mocht de verdoving zetten. Ik begreep zijn situatie en vond dat hij het stoerder deed dan ik ooit mezelf zou zien doen. Professioneel verborg hij dat de eerste prik jammerlijk was mislukt en verdoofde rustig verder, ik had er geen problemen mee hoe meer verdoving hoe beter. De laatste prik was alleen wel heel erg wreed. De jongen schrok wel een beetje van mijn reactie. Gelukkig begreep de assistente dat ik graag mijn mascara slagveld depte met een gaasje zodat ik weer rustig achterover kon gaan liggen. Ik verbaas mezelf nog steeds met mijn meisje meisje buien op momenten dat je juist kalm moet blijven. Heb ik ook altijd met het fenomeen OV kaart zoeken in dameshandtas.

Maar de tand was gewillig en wilde best meewerken zodat hij er in een keer uitging, mij steriel onder kleedjes bedekken duurde langer. Ik mocht mijn tand meenemen om te showen op verjaardagsfeestjes, zoals zij voorstelden. Voor de zekerheid toch de volle mik brufen mee naar huis gekregen dus ik drink braaf vandaag nog mijn drankjes en koel mijn wang zodat ik niet geheel asymetrisch door het leven ga en vanavond gewoon naar de verjaardag van gerbrand kan, maar mijn tand blijft gewoon thuis. Over anderhalve maand krijgt hij gezelschap van meneer de linkertand dus hij moet niet zeuren, vind ik.

8 Reacties (reageer)

18-09-2007 23:25

ZondagsSupermarktGeluk

Afgelopen week had deze huismuts een opvallend sociaal leven, in ieder geval zo sociaal dat ik anderhalve week niet thuis had gegeten, daar kwam ik achter toen ik een beetje verlaat mijn afwas deed en alleen ontbijtkommen en glazen aantrof. Blijkbaar is september de maand bij uitstek om de ‘we spreken wel af in de vakantie want dan hebben we toch alle tijd’ afspraak daadwerkelijk na te komen. Maar zondag was er de ouderwetse zondagsrust die een zondag behoort te hebben. Ik heb zowaar een begin gemaakt aan de boeken die ik nodig eens bestuderen moest, vooral toen er tijdens een college vragen werden gesteld waarbij ik niet eens de vraag (iets over G6DP) zelf snapte, laat staan het antwoord (iets met NADPH). Maar deze vredige rust moest onderbroken worden voor het enige uitstapje van die dag, de supermarkt. De koelkast was namelijk in die anderhalve week niet aangevuld dus viel er weinig uit te halen. Ah.nl vertelde mij dat de dichtsbijzijnde open AH onder het museumplein lag dus ben daar op mijn gemakje heengetrapt. Ik heb een liefde voor supermarkten, behalve dan voor de super de boer op de hoek. Niks zo fijn om op je dooie akkertje langs schappen te slenteren en in een beweging ook nog eens je mandje te vullen met voedsel en andere nuttige dingen. Ik denk dat dit komt door dat ik ooit als vierjarige verdwaald ben in een enorme Supermarché in Frankrijk en daar liefdevol ben opgevangen door niet verstaanbare Fransen en een ballon heb gekregen. Niet dat ik dat op dat moment kon waarderen maar zonder mijn gekrijs hadden mijn ouders mij nooit terug gevonden.

De AH onder het museumplein op zondagmiddag rond een uur of drie is voor velen een soort laatste noodgreep om de boodschappen binnen te halen, en het is op dat moment de enige open supermarkt in heel Amsterdam Zuid. Dus rennen juppen en oververhitte gezinnen tussen de toeristen, de junks en de vulploegmedewerkers door om zo veel mogelijk spullen te bemachtigen, maar omdat de vulploegmedewerkers niet echt de ruimte krijgen door de enorme hoeveelheid klanten duurt het even voordat de laatste bonus aanbiedingen zijn aangevuld. Waardoor er door de drukte nog een extra jacht element ontstaat en dit allemaal onder de grond. Ik besloot me dit supermarktuitje (ik sta als student vaker in de minder gesorteerde Dirk, dus dit is een feestje) niet te laten ontnemen en slenterde rustig door de mensenmassa heen. Zodat ik extra veel tijd had om Andrelon volume crème (werkt echt), vijgen voor op de fiets (ik was even op vakantie), knormaaltijdpakketen (waren in de bonus) en beschuiten (vet lekker) uit het schap te vissen. In werkelijkheid kocht ik veel meer, maar dan zou het een enorme opsomming worden dus ik laat het hier maar bij. Bij de kassa (gepropt tussen een dronken ‘toerist’ een juppenstel met enkel en alleen stoomfrutsels) was ik compleet gelukkig. Misschien moet ik binnenkort toch maar eens naar Frankrijk.

4 Reacties (reageer)

10-09-2007 11:46

Fort Alpha

Ik word oud! Het is een verschrikkelijk onomkeerbaar proces. Ik ben natuurlijk nog lang niet oud, de stempel jonge blom kan nog steeds prima op mijn voorhoofd worden geplakt maar toch… Van Rianne had ik de dvd van Fort Alpha te leen gekregen en heb ik dus een groot deel van mijn weekend verspild aan Fort Alpha. ‘Vroeger’ was dat namelijk een van de hipste series die ook nog eens in Amersfoort werd opgenomen. Extra gaaf dus. Het is wel heerlijk relaxt om alle afleveringen van Fort Alpha te kijken. Ben helemaal tot rust gekomen aangezien elke aflevering een heel uur volmaakt want alles is heel traag. Het is ooit gemaakt in 1995 (dat klinkt nog vrij recent maar dat is dus alweer twaalf jaar geleden) en opeens zie je hoe de wereld steeds sneller is gaan leven. Zo was er bijvoorbeeld tijd om urenlang heel veel gel in je haar te smeren en walgelijke oranje pakjes aan te trekken (ik beken onmiddellijk, oranje was in die tijd en later nog steeds een van mijn favoriete kleuren in de kledingkast. Ja, die tijd dat ik ging shoppen met mijn moeder bij de Peek). Er zijn tussenstukjes met hippe muziek die drie keer terug komen per aflevering (hé dat meisje loopt alweer door die klapdeur en daar heb je weer die rij met brommerhelmen). Maar het allergeweldigste aan deze serie is: de telefooncel. Als men elkaar kwijt is of er moet nodig wat geregeld worden of goed gepraat (een soap als goede tijden slechte tijden is er niks bij) komt er uit het bomberjack een hand vol kleingeld dat driftig in een gleuf wordt gegooid. Ik denk een handeling die alleen een roker nog wel eens uitvoert in een bedompt café. Mijn vraag aan u dus, lieve lezers. Wanneer heb jij voor het laatst in een telefooncel gebeld en waar ging dat gesprek over?

Maar het is duidelijk en misschien ook wel beangstigend dat ik met mijn eenentwintig jaar ook al beschik over een vroeger. Nu is dat bij mij nogal complex want in de woordenstroom die normaal uit mijn mond kan ontsnappen haal ik vroeger, gisteren, een uur geleden en vorige week nog wel eens door elkaar, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Vandaag geniet ik van mijn eerste vrije dag. Waardoor je kunt zeggen dat mijn 3^e studie jaar op dit moment voor 33% uit vrij bestaat. Nu is dat vrij natuurlijk ook betitelen als ruimte voor zelfstudie maar daar heb ik vandaag geen tijd voor want zo meteen stoppen we (broer, zus en ik) onze lange lijven in de turkooizen Suzuki Swift van mijn zus om naar de Achterhoek te karren voor een gezellig bezoek aan onze Opa en Oma, maar meer spannende verhalen daarover morgen of overmorgen..

4 Reacties (reageer)

05-09-2007 20:15

Pure verveling

je hoeft niet te lezen

Ik werd wakker en het regende blijkbaar, ik kwam daar eigenlijk pas achter toen ik al een half uurtje liep te suffen in mijn kamer en het opeens een idee leek wat daglicht binnen te laten door mijn luxaflex. Het probleem van luxaflex is dat ik vaak s`avonds niet meer zo goed weet of ze nu goed staan of dat iedereen mijn dansjes voor de spiegel kan bekijken als in een etalage. Waardoor ik dus geregeld naar buiten moet om van verschillende afstanden naar mijn raam te kijken en te concluderen dat er niks te zien is. Maar goed het regende en ik zou dat natuurlijk heel erg kunnen gaan beklagen maar ik had voorlopig toch geen plannen om naar buiten te gaan. Dit is mijn laatste vakantie dag vol gepland met niets en mijn klok was ook nog eens stil gaan staan dus moest ook ingewikkeld doen om te weten hoe laat het was, wat ik dus maar zo liet. Mijn horloge gekregen op mijn verjaardag verpest de romantische sfeer wel een beetje want ik ben namelijk helemaal gek op het kijken op mijn horloge maar dat daargelaten.

Een ideale laatste vakantie dag eigenlijk. Het concept dat bijna iedereen alweer aan de slag is, want geneeskunde start heel traag op en hoe meer jaren je bezig bent hoe later je begint. Daarbij dat het ook nog eens regent en zodra het droog is, is het waterkoud. En daarbij nog eens dat je niks op je agenda hebt staan. Conclusie is dat je je zo rond dit tijdstip zo verveeld dat je de rest van je schrale schare lezers maar eens gaat vervelen met jouw verveling, geen wilde verhalen over boekenkasten en fietstochten. Op zo een moment verlang je naar die volle agenda, die uren in de bieb waarna je jezelf trakteert op een hele grote caffè latte van Khalid (kom eens langs in het DE Café van de VU en ontmoet degene die 1/7 deel van de aankomende Nederlandse artsen en anderen door hun dagen heen sleept) of nog beter een Vanilla met slagroom.. Ik heb er opeens weer zin in. Mijn agenda is weer volgeklad met mijn rooster. Dat ik daar zo blij mee ben is mede te danken aan het feit dat veel mede studenten echt een idioot rooster hebben en ik ook wel drukke dagen heb maar afgewisseld met vrije dagen, die dan zo mooi glinsteren tussen de inkt.

Gisteren in Maastricht heb ik zelfs notitieboeken gekocht en nieuwe jip en janneke potloden zodat ik ook kan tekenen zonder balpen. Stom toevallig ook een boel leuke kleren gekocht zodat ik als morgen als een verse brugwup met nieuwe outfit het nieuwe jaar in kan.

Vanaf morgen dus weer een spannend roze leven te lezen van Det met gave dingen als bloed door je microscoopje bestuderen en meer moois... wie wil dat nu niet lezen..

4 Reacties (reageer)

02-09-2007 15:22

Volwassen worden

Afgelopen maandag was ik met mijn tante en nichtje, op wie ik elke week pas, naar Artis geweest. Mijn nichtje komt daar elke week een aantal keer en allang niet meer voor de dieren maar voor de speeltuin. Dus ik als dierengek moest in onze rush naar de speeltuin snel een blik werpen in de hokken om de beestjes te zien. Maar de speeltuin maakte veel goed, er was een glijbaan die mijn nichtje het liefst 15 keer afroetsjte en ze vond het prima dat ik ook mee ging de touwladders op, om gebruik te maken van de glijbaan. Nichtjes zijn namelijk een ideaal excuus om van de glijbaan af te kunnen zonder dat je meewarig wordt aangekeken door andere volwassenen die stiekem ook zin hebben om eens van de glijbaan af te roetsjen maar denken dat ze dan net zo worden aan gekeken als dat ze zelf kijken. Het is een ingewikkelde gedachtegang, ik weet het. Op weg naar huis dacht ik verheugd: ik wordt gelukkig nooit volwassen. Of in ieder geval niet fulltime, er is niks aan als je niet af en toe volop mag genieten van banale dingen als Sinterklaas, bijna jarig zijn, een boterham die onder de krant nog op je ligt te wachten terwijl je dacht alles al op te hebben.

Tot zo ver mijn onbezorgde bestaan in de zomer. De volgende dag werd ik uit die kinderdroom gehaald. Toen ik vroeger als kind niet kon slapen en nadacht over hele erge dingen, rekende ik vaak uit hoe oud ik zou zijn als Liesje de kat heel oud zou zijn en dan zo oud dat ze er niet meer kon zijn. Ik kwam er dan op dat ik in de twintig was en dan vast groot en sterk genoeg om dat aan te kunnen waarop ik gerustgesteld in slaap kon doezelen. Het werd dus 21.

Vrijdag had ik al een vermoeden dat het niet goed ging met mijn levende knuffelbeest en maatje en dinsdagochtend is mijn moeder toch maar naar de dierenarts getogen. Waar de Friese arts met de grote handen vaststelde dat het helemaal niet goed zat. Dus werd ik gebeld en toen in de middag bleek dat niks ook meer haar beter zou maken ben ik in de trein gestapt naar Utrecht waar mijn broer en zus wachten in de auto want die konden a. Hun kleine zusje niet dik twee uur alleen laten reizen en b. leek dit hun een uitstekende gelegenheid om te gaan eten bij papa en mama waarbij ze ook nog gezellig het spookhuis melodietje van de efteling konden zingen in de auto denkend hoe dat straks ging als kat en konijn onder de grond nader tot elkaar konden komen. Het blijven je broer en zus ;-)

Omdat ik geen afscheid wilde nemen meteen die avond al in de dierenkliniek en Lies nog vrij monter op de benen stond zeker na een spuit corticosteroïden hebben we 24 kunnen doen wat Lies en ik het liefste deden. In mijn bed slapen (waarbij ik halverwege toch maar op een matras ben gaan liggen, want ik wist niet zeker of ze de nacht wel zou redden), mij wakker maken met een miauw concert (Lies), samen op de bank slapen, samen op de bank zitten, een luchtje scheppen buiten en de boomstronk eens lekker bewerken met je nagels (alweer lies, het was tenslotte haar dag), samen knuffelen en knorren. Al met al een zeer productieve dag waar helaas een einde aan moest komen. 21 is trouwens nog steeds niet groot en sterk genoeg.

weergeven in nieuw venster

2 Reacties (reageer)

22-08-2007 10:50

Jajaja daar is ze weer!

Gelukkige zomer

Nu moeten er natuurlijk een heleboel slappe excuses komen waarom het dit keer weer zo lang heeft geduurd. Dus houd je vast. 1: BNN had de site vernieuwd, ik moest dus alles opnieuw behangen. 2: Ik was heel even vrijgezel af en dat is blijkbaar dodelijk voor je creativiteit ;-) en 3: De verwachtingen waren te hoog gespannen..

Gezwets natuurlijk maar ik moet toch wat. Ondertussen ben ik weer eens in Leeuwarden beland waar niet alleen een schonere lucht is en veel ruimte binnenshuis maar ook een papa en een mama die mij vol liefde langzaam laten bijkomen van Lowlands en een maandje werken. Inderdaad, ik ben daadwerkelijk niks gewend en werk een maand in het jaar heel hard en verder zo af en toe. Het vreemde is dat ik ook echt bij moet komen van Lowlands, ergens tijdens Mika ben ik behalve mijn zonnebril (hij heeft het weer één jaar volgehouden) ook mijn stem (Eeeeeeeeaaaaaaaaasssssssssyyyyyyy!), mijn gehoor en mijn zekerheid verloren (Heb ik door het missen van Damien Rice ook daadwerkelijk wat gemist? Terwijl ik voor na en tijdens Mika meende heel gelukkig te zijn? Moeilijke langdradige kwestie, geloof me.) Dus ik ben wat gehavend. Zeker toen ik na een geweldig weekend met een ingewikkelde constructie thuis belande, Gerbrand moest wakker gehouden worden s`nachts op de weg omdat hij de volgende dag gewoon verplichte colleges had. Alleen had ik geen stem dus ik kon alleen knikken in het donker terwijl ik afwisselend vreesde voor mijn leven (vrachtwagens om de bocht in de donkere polder) of heel graag wilde slapen. Eenmaal thuis kwam ik er achter dat een niet op vakantie zijnde nog onbekende huisgenoot de dichtstbijzijnde wc had ondergekotst en deze nog niet had schoongemaakt dus heb ik na een douche mijn biezen gepakt en ben linia recta naar het schone, gezellige (de buurmannen zijn beide op vakantie) weinig van te verwachten dus ook weinig van jou verwachtende Leeuwarden gegaan.

En nu zit ik dus hier. Mijn moeder is vanochtend vroeg gaan sporten maar ik heb gisteren ook al baantjes getrokken en had een slechte nacht waarin in 5 keer moest plassen dus mocht het af laten weten (Ik weet dat niemand op deze informatie zit te wachten maar ik blijf het een mysterieus gegeven vinden. Net nu ik mijn slaap hard nodig heb om een beginnende keelontsteking de deur uit te zetten gaat mijn blaas kijken hoe vaak ze zich in 24u kan laten legen, geen teamwork in mijn lichaam.)

Ik ga denk ik maar eens douchen en dan op zoek naar een gewaardeerde cd zaak zodat ik mijn muziek kennis eens echt goed kan bijspijkeren, de liedjesboer is nog steeds uit functie..

(Foto) Waar Det nog meer gelukkig was deze zomer: op een zeilbootje toen ik mijn zonnebril nog had..

weergeven in nieuw venster

4 Reacties (reageer)

11-03-2007 11:23

een hoop blablabla

nog heel even 20

Afgelopen week weer een wonderlijk aspect van de westerse wereld mogen bewonderen. De Party. Nu heb je al jaren de tuperwareparty waar ik me kan herinneren dat ik daar als klein meisje ooit wel ben geweest. Mijn mama heeft het niet zo op deze partijen maar ja tuperwarebakjes in de kast is wel het ultieme doel van elke vrouw. Werkend of niet. Zo lade ik laatst bij de Ikea (ik had eigenlijk toen alleen een bureau nodig) opbergbakjes in, waarbij mijn moeder bij de kassa uitriep dat ze die eigenlijk ook wel had willen hebben... Bakjes en vrouwen..( hoewel Koen gisteren ook begon over dat hij dit weekend op bakjes jacht ging) Maar goed op die tuperwareparty was taart dus de herinnering eraan is vooral zoet.
Berit belde me op dat ze een party had met crèmepjes bij haar thuis en dat is nou iets wat ik altijd al eens had willen doen. Een heerlijke gastvrouw komt dan bij je thuis er komt ook nog een dosis huisvrouwen uit de buurt aan te pas, veel chocolade dingen en succes verzekert.
Vooral de gastvrouw was hilarisch, zo een perfecte onechte glimlach heb ik lang niet meer gezien, en gelukkig mochten we alles op ons zelf smeren, wat er toe leidde dat ik opeens uitslag kreeg, gastvrouw in paniek, hihi. De Bodybutter moest ik dus met mijn in mijn hart laten liggen. Ook de dubieuze nertsenolie heb ik maar laten gaan. Maar ik heb me wel laten verleiden tot een bruiningscreme, dus eindelijk een lente zonder dat ik wordt gepest met mijn melkflessen (deze lente dus met mijn oranje wortelbenen!)
Vrijdag een ochtendje snuffelstage gehad bij de verloskundige, ook weer erg leuk! Soms vraag ik me af heb ik wel de goede studie gekozen, er is zoveel leuks in de wereld. Maar wel heel gaaf dus om baby’s te traceren en een schop te krijgen. Met allemaal popperige kinderen die heel spannend broertje of zusje krijgen
Weekend van de goede voornemens, gelukkig ben ik net uit bed gebeld anders lag ik nog te soezen. Ik heb tijdens mijn wekelijkse zwemuitje mijn knie geblesseerd (ik weet ook niet hoe ik het gedaan heb) dus sla al twee weken over. Maar ik laat me niet kennen en ga vanwege het mooie lente weer mijn skates uit de kast halen, begin ik de dag in ieder geval met wat nuttigs.

2 Reacties (reageer)

11-02-2007 20:31

troepen/groepen/kuddes/populaties

_foto: de meisjes gingen niet naar Antwerpen maar zijn stoer gaan behangen en zie hier het reslutaat_

Dit weekend ben ik opmerkelijk veel troepen/groepen/kuddes mensen tegen gekomen waarvan je denkt, hé hier is een verband tussen...
Zo zat ik bijvoorbeeld in de trein om bij Annewil in Utrecht te gaan eten en in die trein was nog niks te merken maar zodra ik uitstapte op Utrecht Centraal vloog het testosteron me om de oren. Groepen mannen die de trein in drongen 'jaja en beuken maar!', troepen mannen in de stationshal 'jaja meisje lach eens even!' Groepen mannen, mannen en nog eens mannen. Waar kwamen deze iet wat onbehouwen kerels vandaan dacht ik.. Maar op weg naar de Jaarbeurs (het testosteron gehalte steeg met de meter) zag ik het. De ICT en Bouwbeurs was net afgelopen..
Op de terugweg kwam ik terecht in een groep huisvrouwen, gezinnen en uitgelaten dertigers terecht die nogal vrolijk waren, al getraind door de bouwvakkers doorzag ik dit keer direct dat het Beatrixtheater uit liep en hier de echte musicalfans zich naar de auto/trein spoeden onderbegeleiding van de accordeonist op een krukje die zijn geld verdiende met het eindeloos herhalen van 'its a brandnew day' wat ik weer zo hilarisch vond dat ik zelfs zonder de musical gezien te hebben hier niet voorbij kan gaan. Ik hou wel van een straatmuzikant met commercieel inzicht.
Toen; zaterdagavond op mijn fiets met haast langs de RAI gespoed, want was zo moe van het werven op de VU dat ik in slaap was gevallen. Ik viel gelijk met mijn neus in de boter, honderden vrouwen, heel veel bussen, echt heeel veel. Alle vrouwen hadden een handige trolleytas achter zich aanrollen en hier en daar was een verdwaalde man.. nou waar kwamen die vandaan...heel goed de Huishoudbeurs (met thema 'stout' oeioeioei) liep uit.
Vanochtend moest ik aan het westen van het centraal zijn en voor het gemak en de gezelligheid de hele Prinsengracht afgefietst en hoe dichter je bij het Anna Frankhuis komt hoe dichter de populatie toeristen, ook hier waren er weer hele veel van. Je herkent ze aan: de taal, de paraplu, het boekje/ de kaart van Amsterdam, en natuurlijk de digitale Camera (meestal heeft de vrouw een fotocamera en de man mag dan filmen dat de vrouw foto's maakt), heel stereotiep maar waar. Dus ik heb weer met een vrolijk hoofd langs gefietst, zachtjes een deuntje fluitend, want het 'Turks fruit' gevoel moet je natuurlijk wel overbrengen op al die camera's die je achtervolgen op je fietsje, want als je kan kiezen tussen een grachtenpand of een meisje op een Hollandse fiets...

weergeven in nieuw venster

3 Reacties (reageer)