09-05-2010 02:31

Vedat

Natuurlijk weet ik dat ik schandelijk lang afwezig ben. Druk,. druk, druk is het excuus maar geen excuus tegelijkertijd.

Maar mijn grote vraag de afgelopen dagen (lees weken); waar is Vedat gebleven?

Laat je wat horen Vedat? Is alles goed met Je?

geen reacties (reageer)

11-01-2010 02:11

'Strenge ouders'

Mijn oudste puber vroeg zich dit weekeinde hardop af hoe zijn leven er zou uitzien wanneer hij 18 jaar oud was. Tenslotte was hij dit al bijna. Vond hij (het duurt 'nog maar' anderhalf jaar tenslotte).
Hij was (begrijpelijk) benieuwd naar wat hij allemaal meer zou mogen.

Ik zei dat dat zou afhangen van hoe verantwoordelijk hij zou zijn, maar dat ik me zo kon indenken dat hij later uit zou mogen, bijvoorbeeld.
Dat vond hij logisch (maar nu ook weer niet zó'n gigantische vooruitgang om naar uit te kijken). Ik zei dat er dan wellicht geen computer-tijd beperking meer zou gelden. Maar (!!) dat ik, wanneer hij tegen die tijd, constant achter de pc zou zitten en alleen beneden zou komen om te eten, ik hem wel zou vragen om een ander hotel te gaan zoeken.

Ik vroeg hem wat hij dan zelf graag meer zou mogen. Als hij 18 zou zijn. Hij kwam tot de verbazingwekkende conclusie "er is niet zoveel meer dat ik nu kan" Toch blijft hij ons natuurlijk 'super-strenge' ouders vinden :-)

1 Reactie (reageer)

10-01-2010 02:26

Telefoon

"Met dr. van der b***"
O ja, hallo, inderdaad.
"U heeft een verwijzing aangevraagd? Voor de reumatoloog? Maar ik weet niet meer waarom"

Nou, weet u dokter, ik was bij u, ergens eind november, en showde u mijn vingers. Inmiddels zijn ze 2 maal zo dik en 2 maal zo pijnlijk En ook vinger 3 doet nu mee. En ik kan ze niet meer tot een vuist maken. En die maak ik nu eenmaal regelmatig. En zo graag.
U wilde mij toen doorverwijzen naar een reumatoloog. En ik wilde dat even niet, want zag op dat moment genoeg specialisten. vond ik.

Maar nu ik al weken aan huis gekluisterd zit, door de sneeuw en de visuele beperking, u weet wel, daar waar ik de doktersverklaring voor de ziekenfondstaxi voor vroeg (ja, dat wist hij), dacht ik, kom zeg, ik heb tijd over om naar nog een specialist te gaan. Dus toen dacht ik, ik kan geen vuist meer maken, mijn vingers, 3 tenminste, zijn dik. En ik wil zo nu en dan een vuist kunnen maken. En, niet te vergeten, ik wil ook wel eens weten waarom die knokkeles dik van worden.

Hij herinnerde het zich gelukkig weer. Dus kan mijn beste vriendje maandag de verwijzing op halen. En mag ik ergens in de nabije toekomst een afspraak maken. Het zal allemaal wel. Weer een specialist. Met weer een mening over het scala aan medische / fisieke klachten.

Gelukkig maar ik er met (verzekerings-)taxi heen. Want de witte bedekking van mijn wereld blijft liggen. En dus zit ik aan huis gekluisterd.

geen reacties (reageer)

04-01-2010 01:24

Prachtig weer !?!

Het is mooi buiten. De dikke laag sneeuw op de grond en de aangevroren sneeuw op ieder miniscuul takje van iedere boom en struik. De kinderen die veel plezier hebben met sleën, sneeuwballen gooien, poppen maken.

Maar om heel eerlijk te zijn; ik ben het inmiddels ontzettend zat.
Sneeuw is voor mij namelijk synoniem aan binnen vast zitten. Door mijn slechte ogen (en gebrek aan diepte-zicht) is het buiten net éé grote witte muur. Met daarop af en toe een boom, huis of auto geschildert. Iedere stap is dus een gevecht met mijn brein omdat mijn brein van mijn ogen de boodschap krijgt dat ik tegen een muur op loop.

De eerste paar dagen met sneeuw kan ik nog wel genieten van het plezier van mijn gezinsleden. En de momenten dat ik aan de hand wordt meegenomen naar buiten. Maar inmiddels duurt het allemaal natuurlijk veel te lang! Ik wil naar de brievenbus kunnen wanneer ik iets voor 5 uur wil posten, ik wil naar de supermarkt wanneer ik nog 1 ingrediënt nodig heb voor de maaltijd, ik wil mijn dochter van school halen. Ik wil gewoon mijn bewegingsvrijheid terug!

En natuurlijk wordt ik zo veel mogelijk geholpen. Gaat mijn PGB-redster met mij naar de super wanneer ze bij ons werkt (o nee, ondersteunende begeleiding is wegbezuinigd uit de AWBZ!). Brengt zoon mij naar de fysiotherapeut.
Maar morgen gaat iedereen weer naar school en aan het werk. En de weersvoorspellingen voorspellen nog de nodige huisarrest voor de komende week.

En het is pas net januari! Heb ik daarvoor jarenlang mijn haarlak-spuitbussen leeggespoten? Het zou er toch warmer van worden?

1 Reactie (reageer)

31-12-2009 01:35

2009

2009

Op de laatste dag van het jaar wil ik een poging wagen om een terugblik te werpen op het jaar 2009.

Het was mijns inziens weer een typisch Nederlands jaar. Een jaar waarin er een crisis kwam en ging (volgens de media). Een crisis kwam en nog wel even blijft (volgens de ‘experts’) . Maar vooral een jaar waarin de Nederlander gewoon blijft kopen.
Ook een jaar waarvan gezegd wordt dat het warmer was dan ooit. Maar waarvan ik vooral de afgelopen uitzonderlijke koude en sneeuwrijke dagen herinner. En ik mij toch afvraag hoeveel meer spuitbussen haarlak/deo/spinnengif ik in mijn jeugd had moeten leegspuiten om het echt warmer te laten worden. Waarmee ik gelijk op de milieuconferentie kom. Een hoop bobo’s, allen met vliegtuig danwel ander gemotoriseerd voertuig daarheen gereisd, dagenlang gepraat, waarvan en waarbij evenveel journalisten aanwezig waren, die ook allen op de één of andere manier daar gekomen zijn ... En de uitkomst hing al snel af van 1 man. Die wat dat betreft net zo goed had kunnen blijven waar hij zat om te zeggen wat hij te zeggen had.

De verkiezingen waarbij deze man, Barack Obama voor wie dat nog niet begrepen had, werd gekozen als leider van Amerika was op zichzelf wel weer bijzonder. Een man die hoop bood in plaats van angst. Een man met, denk ik, een hoop goede ideeën. Ik ben erg benieuwd wat hij kan realiseren in een land als Amerika.

Dan een meisje, met een droom, een wens. Ze wilde zeilen om de wereld. En in het Guiness Book of Records komen. Omdat ze dan de jongste zou zijn die dat ooit gedaan zou hebben. Iedereen ging zich ermee bemoeien. Pa en ma (gescheiden) waren het verbazingwekkend niet met elkaar eens. De rechterlijke macht was in de veronderstelling dat het zou helpen wanneer Jeugdzorg zich er mee zou gaan bemoeien. En uiteindelijk bleek dat het meisje gewoon een normale puber was, de boel niet meer kon bevatten, en weg liep. Zoals iedere normale Nederlandse puber zou doen. Helaas ontbrak het in dit sprookje aan normale Nederlandse ouders, die grenzen durfde te stellen aan wat hun puberdochter wel en niet mocht. Arm kind.

Politiek gezien weinig nieuws in 2009. Nog steeds weet een perfecte autoverkoper (gladjakker) precies dat te zeggen wat de niet-nadenkende Nederlander wil horen. Wie en wat is de schuld van al onze ellende? Natuurlijk! Stom dat we daar zelf niet aan dachten of zelf niet durfde te zeggen. Dat is vast een bevolkingsgroep! Of een huidskleur! De weg van de minste weerstand is altijd makkelijk. En een spiegel is ook zo confronterend....
Verder deden alle partijen wat ze meestal doen. Namelijk vergeten wat ze ooit in hun verkiezingsprogramma hadden neergezet. En vergaten ministers dat te doen waar ze voor waren aangesteld. Bos had een lekker kontje maar regelde niet dat onze financiën klopte. Rouvoet was zeer meelevend en vergevingsgezind, maar regelde geen adequate jeugdzorg. Klink gaf bijna iedereen een onnodig griep- en HPV vaccin, maar regelde geen gezondheidszorg voor iedereen. Balkenende zou blijven, zou vertrekken, maar bleef toch. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Nederland ging eind 2009 ook helemaal op non-actief toen er opeens winterweer kwam. Sneeuw en gladheid. Da’s raar. Treinen reden niet meer want de wissels kunnen alleen in februari tegen matige vorst. Strooiploegen waren nog niet gemobiliseerd in de meeste gemeenten waardoor de wegen in stedelijke gebieden dagen onbegaanbaar bleven. Automobilisten moesten weer wennen aan de veranderde omstandigheden en gingen massaal in de file staan.

Op het randje van 2010 verschijnt opeens toch nog een mogelijkheid om opnieuw ten strijde te trekken. Want Jemen is opeens een gevaar en moet met man en macht bestreden worden.
Alsof het op deze wijze bestrijden van al deze potentiële gevaren tot nu toe enige veiligheid heeft gebracht. Joh, ik zeg maar wat hoor, ik weet het natuurlijk ook niet, maar probeer gewoon eens te praten! Gewoon, zonder vooroordelen. Open.

Dichter bij huis, in West Friesland, denken de gemeenteraadslieden dé oplossing te hebben gevonden voor het drank- en drugsmisbruik onder de jongeren. Weet je wat, we sluiten de uitgaansgelegenheden gewoon om 12 uur. Niemand er meer in. En er uit is naar huis. Natuurlijk helpt dit deels. Want er zullen vast een aantal gelegenheden over de kop gaan. Maar denkt men nu werkelijk dat de jongeren dan gewoon thuis blijven, het journaal gaan bekijken met hun ouders op de bank en om 23 uur netjes naar bed? Daarbij, ik zie het gebeuren want ik woon hier, deze ouders geven hun minderjarige kroost alcohol tijdens de lokale kermis-feesten, faciliteren de bierschuren waar de huisdealers hun waren na een aantal uur makkelijk aan de man brengen. I rest my case ...

Nog dichter bij huis; 2009 was een bijzonder jaar. Een jaar waarin het onmogelijke toch mogelijk bleek te zijn. En het mogelijke onbereikbaar. Omdat ik dat wat mogelijk is niet kan afdwingen. Doordat dat alleen maar kan wanneer iedereen dat wil, en niet alleen ik (of wij). Waarin de spiegel, van zelfreflectie, hing en vooral moet blijven hangen in 2010. Waarin ik een poging heb gewaagd om te leren om mij neer te leggen bij dat wat niet te veranderen is. En niet de grenzen van wat een ander mag doen, maar de grenzen van wat ik mij laat aandoen vast stel.
Een jaar waarin mijn kinderen, natuurlijk, weer een jaar ouder werden. Maar waar de oudste opeens de kans kreeg (en nam) om in een jaar drie jaar te ontwikkelen. En dat ook nog eens enorm goed doet! Waarin ook ik een jaar ouder werd en waarin mijn lijf opeens heel hard aan de noodrem probeert te trekken. Allemaal leuk en aardig, maar ik ben nog even te druk met bovenstaande alinea om toe te geven aan deze noodrem. Dus die zetten we nog even op het lijstje ‘nog-te-doen’ voor 2010 (of 2011, ’12, ’13,....).

1 Reactie (reageer)

15-12-2009 01:17

Ter(...)ug

Terug in Nederland. Alsof ik nooit ben weg geweest.
Het waren dan ook maar 3 nachtjes.

Mooie dagen (want wat is Bacelona toch een relaxte stad), spannende dagen (wanneer je opeens toch door een niet zo relaxte wijk loopt) en dagen om over na te denken (want ja, we hebben ook gepraat).

Er zijjn natuurlijk enorm mooie foto's (ergens op een kaartje -> dus volgt). En we troffen thuis een zeer zwaar oververmoeide puber aan. Hoe dat nu komt snap ik, natuurlijk!, niet. Want er waren tocch al vier dagen geen overeisende ouders geweest. En ik ben nooit puber geweest en snap daar dus helemaal niets van.
Ik bedoel maar, ik ben toch ook vier nachten met mijn vriendje weg geweest en heb nu ook dagen in het vooruitzicht waarin het werk van de afgelopen dagen moet worden ingehaald.

2 Reacties (reageer)

07-12-2009 03:34

Stootkuur

Vrijdagochtend zat ik weer bij mijn huisarts. Voor de uitslag van de longfunctietest (welke ik eigenlijk al wist). Op advies van de longarts toch overstag gegaan om een kuur Prednison te gaan slikken.
Niet alleen omdat deze specialist dit zei, want uit zijn advies bleek al snel dat hij de helft van het dossier niet had gelezen, maar wel omdat de cirkel doorbroken moet worden. Te veel verschillende medische klachten, die allen invloed op elkaar hebben, elkaar in stand houden. Of misschien wel elkaars oorzaak zijn.

Prednison heeft de nare bijwerking dat het de bloedsuikers zo na de lunch enorm doet stijgen (insuline-resistentie). Ik was er vrijdag geheel klaar voor. Prikte mijn vingers aan gort om de suikerwaarden te controleren. Maar er gebeurde weinig. Een kleine verhoging. Maar niet noemenswaardig. Wel barste ik uit elkaar van de energie. En ik was super vrolijk! Helaas wist Middelste bij (niet) thuiskomst in de avonduren grof olie op het vuur te gooien. Maar toch, de bijwerkingen vielen de eerste dag mee.

Zaterdag echter steeg mijn suiker inderdaad enorm. En ook vandaag was het een paar uur om te schrikken. Mijn insuline behoefte steeg van 1.3 naar 8 p/u. Rond 00.00 uur was het weer over en kon ik een glaasje rosé met een toastje nuttigen.
Het effect op mijn longen is groot (ik heb weer lucht). Helaas doet de Prednison weinig voor mijn schouder. Ook de verdikkingen in mijn vingers (reuma?) worden er nog niet minder van. Maar... ik slaap wel al 2 nachten redelijk. En ben eigenlijk nog steeds wel vrolijk(er).

Dus in ieder geval levert het mij tot nu toe meer lucht en nachtrust op. Geen slechte tussenstand dus.

2 Reacties (reageer)

03-12-2009 18:34

Let me down

Heartbreak is a headache,
Like a toothache or an earthquake.
Spontaneous combustion
Leaves a taste that so disgustin'
And it don't go away too fast
I'm a window made of broken glass
I've never needed anything,
Anything but you
And that's what wrong
That's what i get
For feeling this
Anyway...
Just let me know
All i'll miss
When i'm gone

chorus:
Just throw it all away... the way you let me down
Like everybody says... the way you let me down
Write me off like yesterday... you let me down
Oh, i guess that your not good enough to be with me

Rumors are tumors
Of the sick and mainly useless
When you come to me with these things
It's the shit that i cant deal with.
Still i gave you all of me,
Faithfulness and honesty
Prayed for God to bring you near,
Along with all these tears.
And that's what wrong
That's what i get
For feeling this
Anyway... just let me know
All i'll miss
When i'm gone

[chorus]

I'd like to thank you
For lettin' me know i can feel this way
Feel this way
For lettin' me know i can feel

[chorus (x2)]

geen reacties (reageer)

03-12-2009 12:10

Hoe alles tegelijk fout kan gaan

Ik had alles goed voorbereid voor vandaag. Gisteren uitgezocht met welke bus, trein en bus ik het best kon gaan. Toegangsbewijs uitgeprint. Wekker gezet.
Vanmorgen dus op tijd op, onder de douche, ontbijten en de krant lezen. Ruim op tijd kleding aangetrokken. En toen begon het....

Bij het aantrekken van mijn schoenen brak mijn veter. Dat doen die krengen nou altijd op de meest onmogelijke momenten. Zoektocht naar nieuwe leverde eerst een paar veel te lange veters op. Uiteindelijk vond ik veters met de juiste lengte. Dat ze rood waren (i.p.v. zwart) vond ik niet zo heel erg. Veters in mijn schoenen geregen. Mooi, ik was nog op tijd. Broodjes gesmeerd. Tas verder inpakken.

Verrek, waar was mijn OV-chipkaart? Met voordeelurenkaart? Ik heb alles overhoop gehaald. Maar ik kon 'm niet meer vinden. Geen kleingeld op zak om een buskaartje te kopen en ook geen strippenkaart meer. En lopend naar het treinstation red ik momenteel niet met mijn benauwdheid en hidradenitis.

Had ik alles zo zorgvuldig geregeld. Dat ik op mijn verjaardag niet thuis zou zijn. Maar een middag in de RAI zou vertoeven met andere intermediars en de Belastingdienst. Geen lichamelijke activiteit, waar ik geen lucht voor heb. Gewoon op mijn kont zitten en alle belasting-veranderingen voor 2010 ontdekken. En dus niet thuis, geen telefoon, geen verplichtte visite. Daarna had ik even bij mijn oma langs willen gaan. Ik was dan toch in Amsterdam. En dan kon ik mooi pas in de avond thuis komen. En zou de dag voorbij zijn.

Gelukkig heb ik koffie in huis. En koekjes. En sigaretten. Ik kom de dag wel door en duik vanmiddag gewoon mijn bed in. Wordt het ook vanzelf avond.

1 Reactie (reageer)