

Tja, wat je allemaal kunt 'loggen' is gigantisch. Maar ik zal trachten dagelijkse wat beslommeringen, ergernissen maar ook leuke momenten uit mijn leven of die van D.U.S.H.I. te beschrijven en aan te kleden met wat maffe foto's....





Als er dakpannen zouden liggen op 034 dan zouden ze er af vliegen 19 april aanstaande ;-)
Geniet mee van de fragmenten... en bemachtig een kaartje als dat nog kan... dit wordt immers een groot feest!
De legendarische bassist Larry Graham komt met zijn Graham Central Station voor het eerst sinds ruim tien jaar weer voor een optreden naar Nederland toe! Larry Graham speelde basgitaar in de zeer succesvolle en invloedrijke funk-, soul-en rockband Sly & the Family Stone van 1966 tot 1972. Toen de band, door onder andere het drugsmisbruik van de voorman Sly Stone geleidelijk aan uit elkaar viel, vormde Graham zijn eigen band, genaamd Graham Central Station. De naam is een woordenspel op Grand Central Station, een beroemd treinstation in Manhattan, New York City. De band had meerdere hits in de jaren zeventig, waaronder Hair. In het midden van de jaren zeventig had Larry Graham tevens een belangrijk aandeel in de carrière van de funk- en soulzangeres Betty Davis, de vrouw van de jazzlegende Miles Davis. Eind jaren negentig ging hij op tournee onder de naam Larry Graham And Graham Central Station. Ze traden onder meer op op het North Sea Jazz Festival (1996) en Paradiso. In 1998 bracht hij, met behulp van een nieuwe band die ook gebruik maakte van de naam Graham Central Station, nog een album uit op Prince zijn platenlabel NPG Records. Twee van de nieuwe bandleden waren de voormalige Family Stone-collega's Cynthia Robinson en Jerry Martini. Rond dezelfde tijd was hij ook een lid van Prince zijn begeleidingsband de New Power Generation, waarmee hij van 1998 tot en met 2001, en de jaren daarop nog incidenteel, toerde.
geen reacties (reageer)
Het verstand zegt dat vele nieuwe apparaten het leven er op geen enkele manier makkelijker op maken, maar toch jeuken mijn handen vaak om verschillende hebbedingetjes en nieuwe apparatuur vlot uit de handen van de verkopers te rukken of uren me te verdiepen in een bepaalde materie op internet.
In dit alles liggen grote problemen op de loer die uiteindelijk samengevat kunnen worden met een term: een gadgetverslaving. En zoals ik wel vaker met verslavingen: die zijn niet te betalen! En vaak komt er na de eerste euforische kick de onvermijdelijke kater en tevens mega krater in mijn budget.
Zo’n SmartPhone met navigatiesysteem is leuk, maar de weg van huis naar het kantoor in Hilversum kan ik ondertussen wel dromen. Daar heb ik Truus helemaal niet voor nodig. Ja, zeggen sommigen dan: wat live verkeersinformatie erbij? Geweldig om te weten dat ik vast komt te staan in de file, omdat het aan alternatieven ontbreekt. En zo is er bij al dat moois wel weer een nadeel te bedenken.
Bovendien maakt zo’n gadgetverslaving de dingen alleen maar erger. Als de computer kan samenwerken met de digitale video recorder of stereo, dan moet dat ook aan elkaar “gefreubeld” worden. D.U.S.H.I. wordt er soms gek van, al geniet ze nu met volle teugen van alle series vanuit haar bedje door de connectie van haar pc naar een kastje in de slaapkamer… en kan de iPod op verschillende plekken in huis gebruikt worden om een van de 1800 albums in de bibliotheek van iTunes weer te geven. Het levert dus ook het nodige… comfort op, de kraters op de bankrekeningen nemen we dan maar voor lief.
Dat gadgets een terugkerend onderdeel zijn op dit weblog en tevens vaak hét gesprekonderwerp met vrienden is staat wel vast. Daarom wil ik jullie deelgenoot maken van de nieuwe zoektocht… de plasma tv. Geen LCD, geen LED maar een tv met een technologie die het beste is in het weer geven van film en waar zwart ook zwart is… iets wat vele LCD en LED tv’s ontberen. Ik zal jullie niet vermoeien met de details… het is maar hoe je tegen dit soort technieken aankijkt en welke eisen je er aan wilt stellen. Voor velen is een tv gewoon een tv… en ik wilde dat ik er zo naar zou kunnen kijken. Helaas is dat niet mogelijk… de zoektocht naar een 50” Plasma TV is daarmee begonnen en begin 2010 nog eens aangewakkerd omdat mensen om mij heen zich begonnen te roeren in de brei met specificaties en ik niets anders kon dan me er in verdiepen samen met hen.
Getuige de foto… ik samen op de bank met 2 vrienden die, eenmaal aangestoken over techniek, uren kunnen speuren op internet. Technieken vergelijken, van het scherm tot de aangesloten apparatuur en laten we de aansluiting in de vorm van vergulde, snelle en accurate kabeltjes etc. niet vergeten.
Ik kan jullie mededelen dat deze discussie de hele middag heeft gevuld terwijl onze partners thee dronken en het over schoenen, tassen etc. hadden. Met andere woorden: we hebben ons prima vermaakt. En ik heb mezelf tot mei 2010 gegeven om een oordeel te vellen over plasma tv’s en het daarvoor gewenste budget bij elkaar te krijgen…
Oh, en ik ben met D.U.S.H.I. bezig haar te overtuigen dat het ding 50” moet zijn… ze wordt dit jaar 40 dus de ondertiteling moet dan al wat groter in beeld vermoedelijk ;-)
En? Heb je D.U.S.H.I. al weten te overtuigen? Na een maand moet het toch zo ongeveer wel gelukt zijn? ;-)
Groetjes,
Martine (ben trouwens verhuisd naar http://mmewalter.blogspot.com)
opvolger Panasonic V10 ;-)
Haha, ja, gadgets zijn hip :) Ik ben een beetje een manwijf, ik kan daar ook erg gelukkig van worden.. Maar dan moet het wel de goede gadget zijn, not just anything will do! Heb je al een specifike tv voor ogen dan? Of weet je alleen wat voor soort en hoe groot enzo? Ben benieuwd waar je straks mee thuiskomt :D
Dat heb ik nou niet met technologie maar wel weer met "de ontwikkeling van de mensch" eindeloze zoektocht. En ja hoor ... raakpunt is .. de mens bezit zijn eigen plasma. Oh ja ik heb een soortgelijke tic ... met kleuren in huis.
Jawel, D.U.S.H.I. haar computer was een week na de aankoop in juli 2009 al geïnstalleerd… de geweldige HP Elite met een i7 processor is gewoon een raspaardje en het 26” scherm geeft echt en stralend plaatje weer. Zij mocht er dus al maanden van genieten, maar voor mij was het nog afzien op mijn oude en vele malen tragere pc. Maar tussen Kerst en Oud & Nieuw was ik na 9 jaar eindelijk eens écht vrij van mijn werk en is ook mijn nieuwe pc in werking gesteld… oh, wat een verademing.
Nu hebben jullie er natuurlijk niet veel van gemerkt, mijn log staat immers grotendeels stil. Maar weet dat ik ervan geniet. Het bewijs van (in onze ogen en woorden) geweldige werk- en entertainmentplekken zien jullie op de foto die ik zo even maakte.
D.U.S.H.I. links en ik rechts...
geen reacties (reageer)
Een kaartje met de locaties die we dit jaar bezochten tijdens weekendjes weg, stedentripje en mega treinreis ;-)
Groeten en tot het volgende weblog jaar!
Originele kaart op:
www.bartslife.com/weblog/Kerstkaart2009Definitief.jpg
live meet? nou, ik voorspel dat we b.a.r.t. strx ergens in een afgelegen gedeelte van nieuw zeeland, australie, alaska of de fiji eilanden vinden...! een fijn en gezond 2010 voor jou en dushi, ouwe wereldreiziger!
Hey lieve mensen, heel erg dank jullie wel voor de leuke kaart, de leuke kaart én de leuke cadeau'tjes! Superlief! Ik blijf jullie natuurlijk ook volgen, al heb ik de laatste tijd vreemd genoeg wat minder tijd over voor dit soort dingen.. En wie weety brengt 2010 wel weer een live meet?
Liefs!
An
Steve Balmer bekijken met een Apple Quicktime plug-in bij Omroep.nl
Afgelopen week moest en zou ik thuis zijn op donderdag avond 21.00 uur… ondanks dat ik die avond ook nog wel wat dingen voor het werk moest doen. Maar om 21.00 uur begon namelijk Nova College Tour, een aardig concept waar in normaal gesproken graag naar kijk als ik toevallig thuis ben.
Internationale gasten als de Dalai Lama, Jesse Jackson, Nick Leeson, John Malkovich draven op naast de bekende Nederlanders als Wouter Bos, Hans Teeuwen en vorig jaar als ik het goed hab ook een grote “concurrente” van de man die donderdag avond te gast was bij Nova College Tour: Eurocommissaris Neelie Kroes.
Ik heb het over Steve Balmer, de CEO van Microsoft… als we het over een motivator hebben dan is dit een goed voorbeeld. Even los of je wel of geen fan van Microsoft producten bent. De man is gewoon één met zijn bedrijf... zoals hij zijn personeel toespreekt en wat ze toch elke keer via marketing in de hele wereld wegzetten ondanks de boetes (1,7 miljard euro!) van Neelie. Daarnaast is het Windows 7 een verademing, een echt alternatief is er niet in de prijsklasse bij een nieuwe pc. Apple hardware (als is de MacBook Air een prachtig apparaat twv. 1.800,- EUR) en software zijn als pc gewoon te kostbaar voor menig gebruiker. Waar ik dus geen oordeel geef over het ‘kunnen’ van de software… aan de andere kant ben ik weg van de iPod, de iPhone als het gaat om gadgets op het gebied van muziek.
SteveB wilde ik dus wel even zien… en dat is gelukt, een leuk en kort interview met wel wat interessante zaken (bijvoorbeeld zaken doen in China, persoonlijke doelen, relatie met Bill Gates). Wel een beetje veel gebabbel over geld en Apple door presentator Twan, maar toch de moeite waard voor een leuke 35 minuten…
Het fragment wilde ik ook graag aan D.U.S.H.I. laten zien, maar Uitzending Gemist leverde het gisteren nog niet. Maar vandaag zocht ik het even terug op internet en heb ik toch weer stiekem genoten.
De link: http://player.omroep.nl/?aflID=10233031
Steve zal zich flink op zijn kale hoofd krabben als hij ziet dat Omroep.nl een stukje Apple software (Quicktime) gebruikt om deze uitzending via het internet te laten zien. Er staat wel een klein linkje onder dat je het ook via SilverLight van Microsoft kunt bekijken ;-)
Groeten,
B.A.R.T.
(deels Apple en deels Microsoft fan...)
eric haalde de woorden uit m'n mond :)
ik wens jou en de enige echte dushi (geen idee of 't via apple of microsoft is) in ieder geval een aantal hele fijne dagen!
Jouw log doet me aan dit mooie verhaal denken...
HOE ONDERSCHEID JE EEN HAKKER VAN EEN BAKKER?
Vóór de oorlog maakten we er niet zo’n drukte van. Dan werd een werknemer gewoon om half zes 's middags bij de baas geroepen. 'Slecht nieuws, Jansen,' zei de baas, ‘het gaat bedonderd, dus jij moet eruit. Maar ik zal het goed met je maken: ik betaal je tot zes uur door.' Jansen, pet in de hand, prevelde zoiets als 'duizendmaal dank edele heer'. Met gebogen hoofd verliet hij het pand.
Tegenwoordig doet de baas het anders. Hij zet niemand buiten de poort, maar haalt juist mensen binnen. De binnenkomers noemen zich consultants. Nu adviseert de ene helft van Nederland de andere helft, dus de kans dat we allemaal aan de beurt komen is groot. Dan krijg je plots een volgend soort memo onder je neus: 'De komende maanden zal Bureau Pieterman, Poen & Pegelen de interne organisatie als een bankbiljet tegen het licht houden. U hoeft zich geen zorgen te maken.'
Paniek! Er waait een kille bries door het gebouw. 'Banen op de tocht!' denkt iedereen onmiddellijk. Terecht, of niet? Dat hangt er vanaf. In extremo zijn er twee soorten organisatieadviesbureaus. Hakkers en bakkers.
De eerste categorie is heel zorgelijk. Als er hakkers bijgehaald worden, is er iets echt niet in orde. De winsten zijn drastisch gedaald en het bedrijf wankelt misschien wel aan de rand van de afgrond. Je krijgt dan een formulier onder je neus waarin je je tijdbesteding tot op de minuut moet verantwoorden. Binnen de kortste keren blijkt dat jouw afdeling van vier personen het werk ook wel met drie af kan. Waarom jij beslist moet blijven, mag je zelf toelichten.
De bakkers zijn een ander verhaal. Daar hoeven we niet wakker van te liggen. Als de bakkers binnenkomen ligt er vaak een budget braak. Of er is zo'n forse winst gemaakt, dat er echt iets uitgegeven moet worden. De bakkers houden zich bezig met - om het eens pittig uit te drukken - bedrijfscultuurveranderingstrajecten. Een frisgeknipte vijfentwintigjarige ('Zeg maar Ad') met drie universitaire titels op zijn visitekaartje, zal dat precies uitleggen tijdens de onvermijdelijke kick-off meeting. Dat is Engels. De Nederlandse vertaling ‘aftrapvergadering’ mist dynamiek. Zodoende.
De kick-off meeting onthult het kwaliteitsproject aan het kantoorvolk. Het project heeft uiteraard een prachtige naam. Zoiets als Kijk Naar de Ogen van de Klant. Kortweg: knok. Dit overkoepelende thema komt hierop neer: gij zult uw klant liefhebben als uzelf.
'Blijf je aan de kant staan of ga je meeknokken?' zweept consultant Ad de menigte op. ‘'Ja!' roepen we enthousiast, wijselijk in het midden latend welke vraag we beantwoorden. Als beloning krijgen we een knokpen, een knokpetje en een ruimvallend T-shirt met de tekst 'Ik ben een knokker'. Duidelijk geen kledingstuk voor rumoerige kroegen of kansarme omgevingen. De volgende dagen is de lucht zwanger van het woord 'klantgerichtheid'. Dat heeft niets te maken met beter mikken. Of misschien ook wel. In ieder geval is het mooi. Daarna gaan we uiteen in subgroepjes (knokploegjes).
Ondertussen graven de bakkers zich diep in de organisatie in. Af en toe verschijnt er een projectkrantje. 'Dankzij knok kijk ik heel anders naar mijn klanten', kweelt een kneedbaar afdelingshoofd op de voorpagina.
De rest van het traject is voorspelbaar. Over twee jaar komt er een nieuwe voorzitter van de Raad van Bestuur. Die schrikt zich wezenloos van de rekeningen. Hij ontbiedt de bakkers. De knokpartij is over en wordt in kleine kring beslecht, tijdens een geanimeerde kickāout meeting. Exit de bakkers.
Komen wij bij de kernvraag. Wie is wat? Organisatieadviseurs zijn lastig uit elkaar te houden. Ze heten allemaal Ad. Ad Interim. Dus hoe weet je of het eenhttp://weblogs.bnn.nl/bericht_reageer.php?bericht=3172853# hakker of een bakker is? Daar krijg je een neus voor. Hakkers veroorzaken een aroma van angstzweet in de wandelgangen. Bakkers verraden zich door hun eigen lijfgeur. De geur van vers gebakken lucht...
Schuldgevoel
Ik was 14 à 15 jaar gelden een echte “clubman” en voelde dit de laatste jaren een beetje terugkomen tijdens het maken het TC document “de oranje draad”, het maken van Tempo, het jubileumblad en het bijhouden van de website. Dus een redelijke clubman kan ik wel zeggen… niet altijd aanwezig op een ledenvergadering, maar zoveel mogelijk… niet aanwezig op een vergadering betekend ook niets in de melk te brokkelen. Als niet spelend lid wil ik me ook niet teveel bemoeien met de reguliere gang van zaken bij de club… Een keuze.
Dit alles doe voor of na de drukke werkzaamheden van ondergetekende bij een bedrijf in Hilversum dat ‘m naast de 15 uur reistijd (een eigen keuze) ook nog eens als tijd verdrijf 55 a 60 uur gemiddeld toebedeeld… gelukkig heb ik dan wel 48 vrije dagen te besteden en mag ik niet klagen over zaken als salaris en uitdagend werk rondom ICT. Dit laatste gekoppeld aan de centraal staande mens ontwikkeling die we trachten te bevorderen door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt richting (regulier) werk te begeleiden. Een bijzondere combinatie waarbij ik na 10 jaar nog steeds achter sta en de rede is dat ik er nog steeds zit. Een keuze…
Terug naar de club… onze club zamelt oud papier in. De container bij vd Vegte, de vrachtwagen die regelmatig door het Doorwerthse rijdt en daarnaast nog vele andere die naast dit alles voor een gigantische bijdrage zorgen. En bijdrage in de vorm van arbeid wordt omgezet in geld voor de club. Een zeer belangrijke bron van inkomsten… als iets mindere clubman dan vroeger. Breng ik vanuit Arnhem Zuid bij bijna elk bezoekje aan mijn ouders in Heelsum even het oude papier van de bergen reclamefolders, oude tijdschriften en lokale sufferdjes naar de bewuste container. Maar juist het woord “bijna” doet iets met me…
“Bijna” elk bezoekje… maar soms ook niet en zo kon het gebeuren dat afgelopen week twee keer het oude papier eindigde op een plek die ik normaliter niet voor ogen heb. Eén keer bij de reguliere inzameling in de wijk Bloesemgaerd en ook nog eens een hele AH-tas reclame folders rondom de feestdagen bij de Gemeente Werf, samen met een stapel karton van dozen die gevuld met piepschuim op zolder lagen te wachten tot ik iets van een lang verlopen garantie zou willen claimen…
Een zonde wat mij betreft en het geeft me het nodige schuldgevoel omdat ik deze week wel twee keer in Heelsum ben geweest. Was het een gemakzuchtige keuze…? was ik voor een kort moment mijn clubje vergeten…? Niet écht want deze week heb ik gewerkt aan de website, de nieuw website voor Q1 in 2010 en zijn de voorbereidingen voor de Tempo nieuwsbrief aan het einde van 2009 ook voorbij gekomen. Toch voelt het niet lekker… ik denk dat ik me de komende weken nog wel eens achter de oren zal krabben…
Niet verschijnen op de ledenvergadering, oud papier niet naar Heelsum gebracht en dat willen afkopen met zaken die al jaren routine zijn. Tuurlijk, het is niet niets… maar papier inzamelen is zo vanzelfsprekend, eenvoudig en financieel een must voor de club. Ik zou haast zeggen, kan ik het schuldgevoel afkopen met een extra storing in de clubkas?
Ik zal eens in de gegevens op de website op zoek naar het rekeningnummer… een bewuste keuze om toch een beetje van het schuldgevoel af te komen!
Groeten,
B.A.R.T.
Wij zijn laatst ons oud papier vergeten buiten te zetten. Je mag het zo komen halen voor je club!!! ;-)
Maar ik denk dat ze het voor een keer niet erg vinden om zich te laten afkopen. Na al je werk voor je club hebben ze vast wel begrip ervoor.
Na een paar drukke weken (ondanks de trip naar IJsland) is het vandaag even tijd om er even lekker op uit te gaan en me te begeven richting een voor twee dagen audiofiel plekje Nederland.
Ik ga dus genieten van de Brabantse gastvrijheid en gelijk even smullen van de exposanten op de VAD SHOW 2009. Deze exposanten zullen geen kans onbenut laten om mij als bezoeker op mijn wenken te bedienen wanneer het gaat om de betere hifi, homecinema en alles wat hiermee te maken heeft.
Mijn huidge cashflow staat het niet toe al wat nieuws te kopen, maar orienteren mag natuurlijk altijd. Daar wordt D.U.S.H.I. geen moment boos over ;-)
NB
Afgelopen week naar een try-out vanJan Jaap vd Wal geweest en dat was bijzonder leuk. Dat gaat wat worden tijdens de oliebollen dit jaar... over oliebollen gesproken, de eerste permananete kraam voor de komende maanden is alweer gesignaleerd in een dorp hier dichtbij.... mhmmm.
Edit (18-10-09/10:00 uur):
Gisteren al terug... maar een onrustig nachtje. Onrustig omdat ik een set speakers heb gehoord én gezien. En ook nog eens gekoppeld aan een vergelijkbare set zoals ik die thuis heb. En toch kwam er ondanks zo'n beursruimte een ondenkbaar goed geluid uit. Maar jammer dat die dingen dan 2500,- EUR per stuk moeten kosten (zonder kabels). Het kleine broetje is 1000,- EUR per stuk goedkoper, maar nog steeds teveel voor mijn huidige cashflow (vergelijk die na twee vakanties in een jaar maar met die van de DSB ;-). De foto is van de meest bereikbare set (het kleine broertje dus)... kwijl... snik... nog een keer mijn saldo checken ;-(
bart!!! waar zit je???? we missen de capo di tutti capi van het weblogleven...!
volgens mij (de tekst en plaatjes bestudeerd) wensen jouw buren jou nog vele vakanties toe :)
Hmmmm.. Tja.. Een mens moet wat te wensen overhouden, denk ik dan maar? ;)
LET OP!!!
Klik op de volgende link: http://weblogs.bnn.nl/Bartslife/20091003
Alleen dan zie je alle artikelen rondom onze bijzondere trip naar IJsland.
De BNN site laat namelijk een maximaal aantal per blog-pagina zien. Daarnaast kan het laden van de foto's even duren... ik had ze vergeten kleiner te maken voor de upload en heb nu geen zin meer om ze te vervangen ;-)
NB
De foto's die niet door mijzelf zijn gemaakt:
Noorderlicht
Helaas, beheers ik in dergelijke omstandigheden mijn camera nog niet goed genoeg.. dus die komt van het internet maar is oorspronkelijk wel op IJsland gemaakt.
Foto met gerecht
Dit is wel het voorgerecht zoals wij het opgediend kregen. Het is de beschreven "Puffin".
De koks en restaurant manager van de Fisch Company
Ook die is gejat van de website van dit geweldige restaurant.
Millennium Trilogie - Stieg Larsson
Maar het zijn wel de boekkaften van de boeken die in ons bezit zijn en de nodige uren leesplezier aan het geven zijn.
Ijsland staat al zo zo lang op ons lijstje. Als we gaan willen we minimaal vier weken en het hele eiland zien. Lijkt me geweldig. Maar we moeten er nog even op wachten, dus we doen het voorlopig met jouw verhaal en jouw foto's. Dank je wel!
hemels in bruidsjurk hahahaha
(de omgevallen ijslandse banken komen er dan weer spontaan bovenop)
beter had je het niet kunnen beschrijven! ben zelf 4 keer (de ene keer iets korter dan de andere keer) op ijsland geweest. naast het spuitende en vallende water ben ik zelf nog steeds verliefd op de blue lagoon. het was -15 maar het natuurlijke water (je haar is na afloop touw) zo aangenaam heet, dat je bijna van puur genot in slaap valt. saillant genoeg was ik er voor ijslandse voetballers...
Oh my, B.A.R.T., wat práchtig! IJsland stond al een tijd op ons lijstje van vakantielanden die we érg graag zouden willen bezoeken, maar deze logjes van jou verdiepen het verlangen een tienvoud :) Jammer dat er komend jaar voor ons waarschijnlijk weinig van dit soort tripjes zal komen, maar ik denk dat we er nu wellicht een stuk sneller aan toe zullen geven dan eerst gedacht.. Dank voor je mooie verslagen en groetjes aan D.U.S.H.I.!
Als jij jou licence to kill thuis laat, mag je zaterdag gewoon komen hoor.
Geweldig, wist je dat als Max en ik ooit trouwen we dat achter de watervallen op IJsland doen?
Prachtig om vast een preview te krijgen!
Ff sparen aan deze kant dus ...
Vorige week zondag vertrokken we rustig richting de parkeerplaats van Airport Parking Services. Een nieuwkomer op de markt van goedkopere Lang parkeer mogelijkheden rondom Schiphol (in dit geval in de plaats: Boesingheliede). Daarnaast waren ze de goedkoopste voor de periode dat wij onze auto wilde parkeren en met een Shuttle dienst zetten ze je idd binnen 10 minuten voor de juiste vertrekhal.
Het was mooi weer en we hoopten dat het 2200 km verder op ook zo zou zijn, de vooruitzichten op internet waren in principe prima. In ieder geval droog en rond de 5 tot 7 graden. Niet erger dan een winterdag in Nederland zullen we maar zeggen… maar je weet het nooit, het weer kan daar zeer wisselvallig zijn en we waren daarvoor gewaarschuwd.
De vlucht verliep perfect, twee gratis drankjes verder en een broodje voor 4 EUR bevestigde dat we idd. de goedkoopste manier van vliegen via IcelandAir te pakken hadden. De landing op een redelijk bewolkt maar droog IJsland was zacht en de koffers lagen vlot op de band van dit kleine vliegveld. Snel wat geld gepint voordat de horde zich op de automaat zou storten en D.U.S.H.I. zocht zo snel mogelijk de juiste bus naar de stad Reykjavik. Hiervoor rijden speciale FlyBus bussen en die van ons was al lekker warm gestookt… op het busstation van deze maatschappij stond al keurig een kleiner busje te wachten dat ons een klein stukje verderop al weer loste bij Leifur Eiriksson. Dit hotel is gelegen aan het randje van wat het oude centrum wordt genoemd, aan een soort rotonde met in het midden een gigantische kerk (de Hallgrímskirkja met daarvoor het standbeeld van Leif Eriksson) die in de steigers stond.
geen reacties (reageer)
In het hotel werden we keurig en snel geholpen richting onze kamer. In het straatje naast het hotel was een tweede gebouw en daar waren onze kamers. Zeer klein, maar keurig en eenvoudig ingericht… met een raam dat uitkeek op een binnenplaats en neem van mij aan dat je hier in de zomer naar verlangt. Want de verhalen die ons bereikt hebben via internet over de zomers waarbij het bijna de gehele dag licht is… maar wij hadden er nu geen baad bij, in IJsland is dit de periode dat het net als bij ons rond 900 uur licht is en deze rond 18.30 uur weer voorbij begint te raken.
Nu was de kamer voor ons een plek om te wassen, douchen of te slapen. Persoonlijk maakt het mij tijdens een doe-vakantie helemaal niet uit dat er alleen bed, kast en bureautje (met één stoel) staan,a ls het maar schoon is en fris ruikt. Dat was het geval en de kamer werd alweer snel door ons verlaten om even door de omgeving te wandelen. We konden zo de zijstraat naar beneden lopen en kwamen al snel langs kleine art-galleries en wat exclusieve uitziende winkels. Binnen vijf minuten bevonden we ons volgens de kaart die we in het hotel hadden gekregen midden in het winkel- en restaurantgebied. We vonden als snel een leuk uitziend hippieachtig cafeetje en bij binnenkomst bleek dat ook écht waar te zijn. We zetelde ons aan een tafeltje in deze als huiskamer ingerichte tent en bestelde een wijntje en een biertje… diverse soorten mensen bevonden zich in het cafe. Van studentes met Apple iBooks, tot de toch wel typische wollen truien brigade en diverse opvallende haardrachten (van Viking achtige proporties) zullen we maar zeggen… een prima plek om de kaart van het centrum en de overige folders door te nemen onder het genot van een drankje.
Een uurtje of twee later zijn we op zoek gegaan naar een restaurant. Na diverse menukaarten te hebben vergeleken op aanbod en prijs waren we niet zo geschokt als we hadden gedacht. De crisis heeft hier flink toegeslagen. Hoofdgerechten met oa. lamsvlees of vis gemiddeld rond de 20,- EUR, biertjes (0,5l) rond de 3,- EUR en flessen wijn vanaf 17,- EUR zijn nou niet echt hoog te noemen ten opzichte van Nederland. We deden ons uiteindelijk tegoed aan twee soorten lamsvlees gerechten en wat glazen wijn en als de kwaliteit van het eten de voorbode was voor deze vakantie dan zouden we hier wel wat aan gaan komen…
Na het eten trokken we onze jassen weer aan en wikkelde D.U.S.H.I. nog een keer extra de das om haar hals. Het was wat winderiger geworden en dat was goed aan de gevoelstemperatuur te merken. Maar met wat beweging richting het hotel (nu dus heuvel op ;-) werden we weer lekker warm en kon het lamsboutje weer wat laten zakken. Ondanks het late tijdstip bleek het buurtwinkeltje nog open, waar we wat drinken kochten. Een prima begin van onze vakantie en tevreden gingen we naar onze kamer. We wilde redelijk op tijd aan het ontbijt verschijnen van de dag die we nog niet feitelijk gepland hadden. In principe zouden we de stad verkennen op maandag verkennen, de dinsdag richting de Blue Lagoon en woensdag een tocht maken die de Golden Circle wordt genoemd. Waarna donderdag een dag van rust en bezinning zou worden met koppen koffie, flessen wijn en de Millennium boeken van Stieg Larsson of afhankelijk van het weer een boottrip richting de mogelijke Walvissen.
geen reacties (reageer)

